CENne Wiadomości Internetowy kwartalnik edukacyjny  Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach nr 1 (26) 2025/2026 – 20 września 2025        ISSN 2956-8978 Nr 26 


  Wydawca: Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach ul. Mikołaja Reja 67 B 16-400 Suwałki tel. 87 5670328, e-mail: cen@cen.suwalki.pl strona internetowa czasopisma: cen.suwalki.pl/cenne/  Redaktor:  Jolanta Kubrak  e-mail: cenne@cen.suwalki.pl, jolanta.kubrak@cen.suwalki.pl tel. 87 5670328, wew. 106  Redaktor techniczny i opracowanie graficzne: Jarosław Cezary Słabiński e-mail: jaroslaw.slabinski@cen.suwalki.pl tel. 87 5670328, wew. 214      


 „CENne  Wiadomości”  to  internetowy  kwartalnik  edukacyjny  Centrum  Edukacji Nauczycieli w Suwałkach. Do publikowania w nim artykułów i materiałów zapraszamy dyrektorów  szkół  i  przedszkoli  oraz  nauczycieli  pragnących  podzielić  się  swoimi doświadczeniami i przemyśleniami. Zapraszamy każdego, kto chciałby zaprezentować swoje pomysły na ciekawe lekcje lub inne zajęcia z uczniami, innowacyjne rozwiązania programowe, metodyczne i organizacyjne bądź podzielić się refleksjami dotyczącymi ważnych kwestii edukacyjnych czy zachęcić do wartościowej literatury.  Publikowane  materiały  zamieszczamy  w  następujących  działach kwartalnika: W  gabinecie  dyrektora  (artykuły  adresowane  głównie  do  dyrektorów  szkół i placówek oświatowych, dotyczące organizacji i zarządzania szkołą, zmian w prawie oświatowym itp.), Zobacz  moją  lekcję  (prezentacja  scenariuszy/konspektów  lekcji  opracowanych przez nauczycieli różnych przedmiotów), Co  tam  TIKa?  (opis  korzystania  z  narzędzi  internetowych,  prezentacja scenariuszy/konspektów  lekcji  i  innych  zajęć  edukacyjnych  z  wykorzystaniem technologii informacyjno-komunikacyjnych), Chwila  z  pedagogiem  (artykuły  poruszające  kwestie  związane  z  organizacją i udzielaniem pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkołach i przedszkolach), Na półce z książkami (prezentacja wartościowych książek i artykułów dotyczących nauczania, wychowania, relacji interpersonalnych itp.), Jak cię słyszą… (felietony dotyczące kultury języka, jego poprawności i ciekawostki ukazujące historię znanych przysłów itp.), Zainspiruj się (scenariusze spektakli i materiały edukacyjne dla nauczycieli różnych specjalności), Uczę zawodu (artykuły dotyczące kształcenia zawodowego).     


 W numerze: Zobacz moją lekcję Kamila Życzkowska-Kolenkiewicz – „Día de los Muertos – meksykańskie Święto Zmarłych” – scenariusz lekcji języka hiszpańskiego dla liceum Katarzyna  Romanowska  –  „Wystarczy  podać  rękę.  O  pomaganiu  innym”  – scenariusz zajęć bibliotecznych dla dzieci przedszkolnych Zyta Boćwińska – „Każdy z nas jest inny, czyli o tym, jacy jesteśmy wyjątkowi” – scenariusz  zajęć  bibliotecznych  dla  dzieci  przedszkolnych  oraz  uczniów  klas  I–III szkoły podstawowej  Co tam TIKa? Justyna Bober – Canva (nie tylko) dla anglistów Chwila z pedagogiem Milena Probola – Dobrostan nauczyciela – inwestycja w przyszłość edukacji Danuta  Moroz  –  Pozytywna  Dyscyplina  w  przedszkolu.  Budowanie  relacji, współpracy i odpowiedzialności Na półce z książkami Katarzyna Wiesława Urbańska – Polecane lektury Jak cię słyszą…  Jolanta Kubrak – Co słychać, czyli tendencje rozwojowe we współczesnym języku polskim Zainspiruj się Katarzyna  Pauk – PROJEKTOWANA  OKAZJA  EDUKACYJNA  w  Szkole Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Starym Folwarku (czerwiec 2025) Grzegorz Kalejta – Swipuj w górę po wiedzę. TikTok w służbie edukacji Grzegorz  Kalejta  –  Edukacja  obywatelska  –  rewolucja  w  kształceniu  młodych obywateli? Pierwsze kroki edukacji obywatelskiej: między teorią a rzeczywistością  Milena Probola – Edukacja zdrowotna – nowy przedmiot w szkołach  Dorota  Anna  Jabłońska,  Ewa  Beata  Sidorek  –  Szkoła  przyszłości  już  dziś  – innowacje w I  Liceum  Ogólnokształcącym z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Marii Konopnickiej w Suwałkach 


 Uczę zawodu Bogumił Węcek – Kształcenie zawodowe – priorytet, wsparcie młodzieży ze szkół zawodowych Noty o autorach   


      Zobacz moją lekcję                          


 Kamila Życzkowska-Kolenkiewicz  „Día de los Muertos – meksykańskie Święto Zmarłych” – scenariusz lekcji języka hiszpańskiego dla liceum Propozycja dwóch lekcji trwających po 45 minut LEKCJA 1.  Temat: Día de los Muertos – poznajemy tradycję. Cele lekcji: • Zrozumienie, że Día de los Muertos to święto życia i radosnego wspominania zmarłych. • Poznanie podstawowych elementów tradycji meksykańskiej. • Dostrzeżenie różnic między kulturami w podejściu do śmierci.  Materiały pomocnicze (do obu lekcji) Potrzebne zasoby: • projektor/tablica interaktywna, • materiały plastyczne (farby, markery, brokat, kartony), • fragmenty filmu „Coco”, • zdjęcia z obchodów Día de los Muertos, • nagrania muzyki meksykańskiej.  Słowniczek: • Día de los Muertos – Dzień Zmarłych • Ofrenda – ołtarz/altar pamięci • Calaveras – czaszki (dekoracyjne, cukrowe) • Cempasúchil – meksykańskie nagietki (kwiaty zmarłych) • Pan de muerto – chleb zmarłych • Papel picado – kolorowe papierowe wykrojki     


 Przebieg lekcji: Przed zajęciami uczniowie otrzymują pracę domową: obejrzenie trzech dowolnie wybranych fragmentów  filmu  „Coco",  każdy  o  długości  około  3–5  minut  (materiały  dostępne  np.  pod adresem: https://tiny.pl/jmknqwgw). 1. Wprowadzenie (10 minut) • Pytanie otwierające: „Czym dla Was jest Święto Zmarłych?”. • Zbieranie odpowiedzi uczniów i zapisanie na tablicy. • Przedstawienie tematu: Meksykańskie Día de los Muertos jako święto celebrujące życie zmarłych. • Podkreślenie różnic kulturowych w podejściu do śmierci.  2. Prezentacja multimedialna (20 minut)  Materiały: Prezentacja (PowerPoint): https://tiny.pl/1957x6rw  Omawiane elementy: • Ołtarze (ofrendas): budowa, znaczenie, składniki (zdjęcia zmarłych, ulubione jedzenie, calaveras, cempasúchil, świece). • Kolorowe dekoracje: ozdobne czaszki, girlandy z nagietków, papel picado. • Atmosfera święta: parady, muzyka, tańce, wspólnota. • Występy uczniów: Prezentacja dwóch piosenek z filmu „Coco”.  3. Dyskusja porównawcza (12 minut) Tematy: • Porównanie polskich tradycji Święta Zmarłych z meksykańskimi. • Różnice w emocjach: smutek vs radość i celebracja. • Podejście różnych kultur do śmierci i pamięci. • Wspólne elementy tradycji (pamięć, szacunek, więzi rodzinne).  4. Podsumowanie (3 minuty) • Przypomnienie najważniejszych informacji. • Zapowiedź warsztatów na następnej lekcji.    


 LEKCJA 2.  Temat: Día de los Muertos – tworzymy tradycję. Cele lekcji: • Pogłębienie znajomości symboliki Día de los Muertos. • Rozwijanie umiejętności plastycznych przez tworzenie elementów związanych ze świętem. • Wyrażenie własnej interpretacji poznanych tradycji.  Przebieg lekcji: 1. Przypomnienie wiadomości z lekcji 1. i wprowadzenie do warsztatów (5 minut) • Krótkie przypomnienie kluczowych elementów Día de los Muertos. • Przedstawienie opcji warsztatowych. • Podział na grupy według zainteresowań.  2. Warsztaty plastyczne (30 minut) Opcja 1: Tworzenie calaveras (czaszek cukrowych): • malowanie wzorów czaszek kolorowymi farbami, markerami, brokatem; • wykorzystanie tradycyjnych wzorów: kwiaty, ornamenty geometryczne, jasne kolory; • tworzenie własnych interpretacji artystycznych.  Opcja 2: Tworzenie miniaturowych ołtarzy (ofrendas): • projektowanie elementów ołtarza na małych kartonach; • rysowanie/wyklejanie: zdjęć, jedzenia (pan de muerto), kwiatów cempasúchil; • dodawanie świec, wody i innych tradycyjnych elementów.  Materiały: • kartony, papier kolorowy, farby, markery, brokat; • klej, nożyczki, szablony czaszek; • kolorowe wstążki, bibułka; • nagrania muzyki meksykańskiej (odtwarzane w tle).  3. Prezentacja prac i refleksja (10 minut) • Prezentacja wybranych prac uczniów. • Dzielenie się refleksjami na temat warsztatów. • Podkreślenie wartości różnorodności kulturowej. • Zachęcenie do szacunku wobec różnych tradycji. 


 Ewaluacja • Obserwacja aktywności uczniów podczas dyskusji. • Ocena zaangażowania w warsztaty plastyczne. • Sprawdzenie zrozumienia poprzez pytania końcowe. • Samoocena uczniów: co było najbardziej interesujące/zaskakujące?  Dalsze możliwości rozwoju tematu Po  przeprowadzeniu  obu  lekcji  warto  rozważyć  kontynuację  tematu,  która  może  znacznie wzbogacić doświadczenia uczniów i pogłębić ich rozumienie międzykulturowych różnic. Organizacja wystawy prac uczniów stanowi doskonałą okazję do podzielenia się osiągnięciami z  całą  społecznością  szkolną.  Można  przygotować  ekspozycję  w  holu  szkoły  lub  bibliotece, opatrzoną opisami wyjaśniającymi symbolikę poszczególnych elementów. Wystawa może być interaktywna  –  uczniowie  pełniliby  wówczas  rolę  przewodników,  opowiadając  o  swoich pracach i poznanych tradycjach. Przygotowanie tradycyjnych  potraw  meksykańskich to  kolejny krok w  poznawaniu  kultury poprzez  zmysły.  Można  zorganizować  warsztaty  kulinarne,  podczas  których  uczniowie przygotują  pan  de  muerto  (chleb  zmarłych),  hot  chocolate  z  przyprawami  czy  kolorowe ciasteczka w kształcie czaszek. Takie zajęcia mogą odbyć się we współpracy z nauczycielem technologii żywienia lub jako projekt międzyprzedmiotowy. Nauka  podstawowych  zwrotów  w  języku  hiszpańskim  związanych  ze  świętem  może  być doskonałym wprowadzeniem do nauki tego języka lub jego uzupełnieniem dla uczniów już go poznających. Uczniowie mogą nauczyć się życzeń, nazw potraw, kolorów czy słów opisujących emocje związane ze świętem. Można to połączyć  z elementami kultury hiszpańskojęzycznej z innych krajów. Porównanie  z  tradycjami  innych  krajów  otwiera  szerokie  pole  do  eksploracji międzykulturowej. Halloween z krajów anglojęzycznych, Dzień Wszystkich Świętych w różnych wersjach europejskich, chiński Festiwal Duchów, japoński Obon czy hinduski Pitru Paksha  – każda z tych tradycji pokazuje inne podejście do pamięci o zmarłych. Takie porównania mogą przerodzić  się  w  większy  projekt  badawczy,  poprzez  który  uczniowie  w  grupach  eksplorują różne kultury i prezentują swoje odkrycia klasie.       


 Katarzyna Romanowska   „Wystarczy podać rękę. O pomaganiu innym” –  scenariusz zajęć bibliotecznych dla dzieci przedszkolnych  Temat: Wystarczy podać rękę. O pomaganiu innym. Cele ogólne:      – kształtowanie postawy empatii i chęci niesienia pomocy innym;     – rozwijanie kreatywności i współpracy w grupie;     – wprowadzenie dzieci w świat literatury.  Cele szczegółowe:  Dziecko uczestniczące w zajęciach:      – rozumie, że pomagać może każdy;      – potrafi podać przykłady pomagania innym;      – odgrywa scenkę, by pokazać jak pomóc innej osobie;      – rozpoznaje i nazywa uczucia towarzyszące pomaganiu.  Formy pracy: indywidualna, zespołowa. Metody pracy: •  słowne – opowiadanie, rozmowa, quiz – uzupełnienie zdań, burza mózgów;  •  oglądowe – pokaz zdjęć z różnymi sytuacjami, w których ktoś może potrzebować pomocy, pokaz książek z bohaterami, którzy niosą pomoc innym; •  czynne – scenki sytuacyjne, zabawy: Pomocna dłoń, Pudełko pomocy.  Środki dydaktyczne: tekst opowiadania Julii Volmert Podaj rękę! Opowieść o szczęściu i pomaganiu,  prezentacja multimedialna, quiz interaktywny, zdjęcia, pudełko z przedmiotami, kartki z opisem sytuacji, książki: Elmer i motylek, Franklin pomaga koledze, Postaw się na moim miejscu.  Miejsce: sala przedszkolna, czytelnia biblioteki. Czas trwania: 60 minut. Przebieg zajęć:  1. Powitanie i wprowadzenie – Krótkie powitanie dzieci. 


 –  Rozmowa  kierowana:  „Co  to  znaczy  pomagać  innym?  Czy  ktoś  z  was  ostatnio  komuś pomógł?” – Burza mózgów: Dzieci podają swoje definicje pomocy, wyjaśniają, z czym to słowo im się kojarzy. – Uczestnicy dzielą się swoimi doświadczeniami z sytuacji, w których pomagali innym i podają przykłady.  2. Wysłuchanie opowiadania Julii Volmert Podaj rękę! Opowieść o szczęściu i pomaganiu Opowiadanie  dostępne  jest  w  przygotowanej  prezentacji,  z  możliwością  wyświetlenia na dużym ekranie: https://www.canva.com/design/DAGng6R3lzw/_oQ2lD-hqR9PDHGgFgJIzw/edit?utm_content=DAGng6R3lzw&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton Pytania pomocnicze do tekstu: •  Co Wincent i Leon chcieli odnaleźć na wyprawie, w którą wyruszyli razem? •  Jak szop rozumiał szczęście?  •  Kto potrzebował pomocy Wincenta i Leona w lesie? Co się stało? •  W jaki sposób przyjaciele postanowili pomóc liskowi? •  Dlaczego Wincent i Leon przynieśli do lasu różne rzeczy z domu? W jakim celu to zrobili? •  Czy przyjaciele odnaleźli szczęście w pomaganiu? Jak się wtedy czuli? 3. Quiz interaktywny „Podaj rękę! Uzupełnij zdanie” Nauczyciel  proponuje  quiz  na  podsumowanie  rozmów  dotyczących  bohaterów  czytanego opowiadania. Zadaniem uczestników jest uzupełnienie zdań brakującymi słowami: https://wordwall.net/pl/resource/92660181 4. Zabawa „Pomocna dłoń” Dzieci  siadają  w  kręgu.  Każde  dziecko  losuje  zdjęcie  z  sytuacją,  w  której  ktoś  potrzebuje pomocy (np. kolega zgubił ołówek, ktoś przewrócił się na placu zabaw, koleżanka nie może zapiąć  kurtki).  Zadaniem  dziecka  jest  pokazanie,  jak  może  pomóc  w  tej  sytuacji  –  może  to zrobić gestem lub krótką scenką.  5. Bohater na medal – prezentacja książek Nauczyciel  prezentuje  książki,  w  których  bohaterzy  opowiadań:  Elmer  i  motylek,  Franklin pomaga  koledze,  Postaw  się  na  moim  miejscu,  są  dobrym  przykładem  niesienia  pomocy. Prowadzący zachęca uczestników zajęć do poznania przygód wszystkich bohaterów.  6. Zabawa „Pudełko pomocy” Na środku sali stoi pudełko z różnymi przedmiotami (np. chusteczki, bandaż, butelka wody, jabłko,  książka,  zabawka,  batonik).  Dzieci  losują  karteczkę  z  opisem  sytuacji  (np.  ktoś  się 


 skaleczył, ktoś jest spragniony, smutny, głodny) i wybierają z plecaka przedmiot, który może pomóc w danej sytuacji.  Przykładowe opisy sytuacji: •  Krzyś upadł na boisku i skaleczył kolano. •  Hania jest smutna, do przedszkola nie przyszła dzisiaj jej koleżanka Ola. •  Kasia jest głodna, bo nie zjadła śniadania. •   Adaś jest nowy w klasie i nie ma jeszcze kolegów. •  Zuzia jest zła, bo koledzy w sali zniszczyli jej wieżę z klocków. 7. Ewaluacja zajęć Uczestnicy słuchają wiersza Piotra Korońskiego Warto pomagać:  Czy warto pomagać? Niejeden zapyta.  Przecież pomaganie  To rzecz znakomita! Ty też kiedyś możesz  Znaleźć się w potrzebie.  Wtedy pomoc przyjdzie Również i do ciebie.  Na zakończenie dzieci odpowiadają na pytania: Czy warto pomagać? Czy pomaganie daje nam radość? Nauczyciel  dziękuje  za  aktywność,  zaangażowanie  i  pyta,  czy  dzieci  po  tych  zajęciach  będą sobie  wzajemnie  pomagały  oraz  życzy  wszystkim,  by  miały  wokół  siebie  osoby,  które  będą pomocne również dla nich.  Źródła wykorzystanych materiałów: 1.  Julia  Volmert,  Podaj  rękę!  Opowieść  o  szczęściu  i  pomaganiu,  Kielce  2024  (książka dostępna w Bibliotece Pedagogicznej CEN w Suwałkach, sygn. 63398). 2.  David  McKee,  Elmer  i  motylek,  Poznań  2002  (książka  dostępna  w  Bibliotece Pedagogicznej CEN w Suwałkach, sygn. 59888). 3.  Paulette  Bourgeois,  Franklin  pomaga  koledze,  Katowice  2019  (książka  dostępna w Bibliotece Pedagogicznej CEN w Suwałkach, sygn. 60371). 4.  Susanna Isern, Postaw się na moim miejscu, Toruń 2024 (książka dostępna w Bibliotece Pedagogicznej CEN w Suwałkach, sygn. 63547).   


 Zyta Boćwińska   „Każdy z nas jest inny, czyli o tym jacy jesteśmy wyjątkowi” –scenariusz zajęć bibliotecznych dla dzieci przedszkolnych                 oraz uczniów klas I–III szkoły podstawowej  Temat: Każdy z nas jest inny, czyli o tym jacy jesteśmy wyjątkowi.  Cele ogólne: – rozbudzanie zainteresowań czytelniczych; – kształtowanie umiejętności słuchania ze zrozumieniem; – kształtowanie postawy akceptacji i tolerancji wobec odmienności; – budowanie pozytywnego nastawienia dzieci do wilków; – rozwijanie kompetencji społeczno-emocjonalnych.  Cele szczegółowe zajęć: Dziecko uczestniczące w zajęciach: – czynnie uczestniczy w czytaniu wrażeniowym; – rozpoznaje emocje przeżywane przez bohatera; – rozumie, że każdy z nas jest inny; – rozumie, że bycie innym nie jest wadą, lecz wartością; – wskazuje różnice i podobieństwa w zachowaniu się wilków i ludzi; – rozumie, jak ważne jest bycie tolerancyjnym.  Formy pracy: indywidualna, zespołowa.  Metody i techniki pracy: •  słowne – czytanie tekstu książki, rozmowa kierowana dobrymi pytaniami, burza mózgów; •  oglądowe – pokaz ilustracji w książce i prezentacji multimedialnej; •  czynne – zabawy słowne, ruchowe i interaktywne.   Środki dydaktyczne:  – książka Gerdy Wagener „Wilczek”; – nagranie z odgłosami przyrody (szum lasu i wody, śpiew ptaków, wycie wilków itp.);  – prezentacja multimedialna BookCreator „Wilki są fantastyczne”; – piosenka „Kosi kosi łapci” (YouTube); – rebus; – materiały interaktywne (Wordwall);  Materiały: tablica flipchart, duży arkusz papieru z rebusem, flamastry, laptop, rzutnik.   


 Adresaci: dzieci przedszkolne i uczniowie klas I-III szkoły podstawowej   Miejsce: sala przedszkolna, klasa, czytelnia biblioteki   Czas trwania: 45–60 minut.  Przebieg zajęć:  1.  Wprowadzenie do tematu „Każdy z nas jest inny” Uczniowie siadają na podłodze tworząc krąg. Zajęcia można zacząć od zadania dzieciom pytań, np. Czy wszyscy jesteśmy tacy sami? Czym się od siebie różnimy? Podczas rozmowy pomocny może okazać się materiał interaktywny https://wordwall.net/pl/resource/2739139/psychologia/co-lubisz-a-czego-nie Podsumowując rozmowę nauczyciel podkreśla, że każdy z nas jest inny. Możemy się różnić wyglądem,  kolorem  skóry,  zainteresowaniami,  ubraniami,  językiem,  w  jakim  mówimy  albo tym, co lubimy robić.   2.  Zabawa „To jest wspólna zabawa”  Nauczyciel zaprasza dzieci od zabawy. Dzieci stają w kręgu i trzymając się za ręce wypowiadają słowa: To jest wspólna zabawa, to jest wspólna zabawa, bo jesteśmy tu razem. Chociaż każdy jest inny, chociaż każdy jest inny, to jesteśmy tu razem. Na  słowa  „wspólna”  i  „razem”  dzieci  podnoszą  ręce  w  górę.  Wypowiadając  słowo  „inny”, nieruchomieją.   Przykładowe pytania do rozmowy po zabawie: Jak się czuliście, gdy staliśmy razem w kręgu i trzymaliśmy się za ręce? Co myślicie, gdy słyszycie słowo „razem”? Dlaczego zatrzymywaliśmy się przy słowie „inny”? Co ono znaczy? Czy różnice między wami przeszkadzają w zabawie? Dlaczego nie? Co możemy zrobić, żeby każdy w naszej grupie czuł się ważny i akceptowany? Dlaczego warto bawić się razem, nawet jeśli każdy z nas jest trochę inny?  Zabawa  pokazuje,  że  mimo  różnic  –  każdy  z  nas  jest  trochę  inny  –  potrafimy  być  razem i możemy dobrze się bawić. Kiedy mówiliśmy „wspólna” i „razem”, podnosiliśmy ręce, bo to są ważne słowa – oznaczają, że jesteśmy jedną grupą, że współpracujemy, że jesteśmy częścią czegoś większego. Zatrzymywaliśmy się przy słowie „inny”, żeby zauważyć, że każdy z nas ma coś wyjątkowego! Różnice nie przeszkadzają nam być razem – mogą nas uczyć i wzbogacać. Ta  zabawa  przypomniała  nam,  że  bycie  razem  nie  znaczy  bycia  takim  samym.  Możemy  się różnić i nadal tworzyć grupę, która się wspiera, lubi i bawi.   3.  Czytanie wrażeniowe książki Gerdy Wagener Wilczek Uczniowie  siadają  w  kręgu.  Nauczyciel  wprowadza  nastrój  tajemniczości,  zapowiadając czytanie  opowieści,  np.  tak:  „Posłuchajcie  opowieści  o  pewnej  rodzinie,  która  żyje w ogromnym lesie...”. Nauczyciel włącza nagranie z dźwiękami lasu: 


 https://youtu.be/XTIBZFVlmX4  i  wycisza do takiego  poziomu, by nagranie  stanowiło tło  dla czytanej  opowieści.  Nauczyciel  czyta  opowieść  metodą  czytania  wrażeniowego.  Czytanie tekstu zatrzymuje na słowach „Kosi, kosi łapci” i bawi się z dziećmi w rymowankę (Instrukcja do zabawy: https://youtu.be/1PEokMU-cb8), np.  Kosi, kosi łapci, pojedziem do babci. Babcia da nam mączki, upieczemy pączki. Pa pa pa pa pa pa…  Kosi, kosi łapci, pojedziem do babci, Babcia da nam mleczka, dziadek cukiereczka. W trakcie czytania nauczyciel zwraca uwagę na emocje przeżywane przez bohaterów. Prosi dzieci o ich odzwierciedlenie, np. złość, zdziwienie, smutek, itd.  Pytania do rozmowy z dziećmi po przeczytaniu książki:  Jaki był Wilczek? Co sprawiało mu radość, co lubił robić? Dlaczego rodzice Wilczka martwili się o niego?  Kim była Mysz Myszata i jak pomogła Wilczkowi? Czy Wilczek poczuł się lepiej? Dlaczego akceptacja i przyjaźń są ważne w tej historii? Czy Wilczek próbował zmienić się dla innych? Co z tego wynikło? Czy kiedykolwiek czuliście się jak Wilczek – samotni lub niezrozumiani? Co wtedy pomogło? Jak można pomóc komuś, kto czuje się odrzucony, jak Wilczek? Dlaczego ważne jest, żeby nie oceniać innych po wyglądzie albo po tym, co o nich mówią inni? Jakie cechy Wilczka sprawiły, że był wyjątkowy? Czy można być szczęśliwym będąc innym? Rozmowę należy prowadzić w taki sposób, aby dzieci same wskazały najważniejsze wartości, które pojawiają się w książce: empatia, odwaga, akceptacja, przyjaźń i zaufanie.   4. Zabawa ruchowa „Wilczek”  Dzieci dalej siedzą w kręgu. Jedno z nich staje w środku (np. z czapką wilka na głowie). Dzieci mówią  wierszyk:  „Idzie,  idzie  wilk.  Zostań  z  nami  kilka  chwil.  My  się  z  tobą  pobawimy, wszystkie  ruchy  powtórzymy”.  Dzieci  w  kole  wykonują  proste  ćwiczenia  pokazywane  przez dziecko  „wilka”.  Dziecko  ze  środka  kręgu  wybiera  dowolną  osobę  na  swego  następcę  i zabawa toczy się przez dowolną liczbę rund.  5. Prezentacja multimedialna „Jakie są wilki?” Nauczyciel  opowiada dzieciom  o  wilkach  (również tych  bajkowych), kim  są,  jak  żyją,  jak  się odżywiają,  czy  są  niebezpieczne.  Pomocna  będzie  prezentacja  przygotowana  w  aplikacji BookCreator: https://read.bookcreator.com/mHcM3Xkv1CTEWspKyiUik53Waus1/VjNiBbw_TeiCOmKlIXUOaw    


 6. Zabawa ruchowa „Co łączy wilki i ludzi?”1  Przed lekcją należy przygotować tekst do czytania. Najlepiej to zrobić w formie pasków lub kart.  Najważniejsza dla nich jest rodzina.  Zawsze żyją samotnie.  Rodzice kierują rodziną i opiekują się dziećmi.  Zabijają inne zwierzęta, by zapewnić sobie pożywienie.  Żywią się wyłącznie pokarmem roślinnym. Nie lubią, gdy obcy wchodzą na ich teren.  Odpoczywają po posiłku.  Wędrują, podróżują. Biegają truchtem.  Całe życie spędzają w jednym miejscu. Ich dzieci bawią się i uczą.  Porozumiewają się ze sobą gestami i głosami.  Tęsknią za swoimi bliskimi.  Znakują szlaki i granice.  Ich dzieci, zaraz po urodzeniu są całkiem niezależne.  Czasami kłócą się z sąsiadami.  Nauczyciel  dzieli  dzieci  na  dwie  grupy:  Wilki  i  Ludzie.  Grupy ustawiają  się naprzeciw  siebie,  a  nauczyciel  czyta  po  jednym  zdaniu  z  zestawu.  Dzieci  po  wysłuchaniu  każdego  zdania wykonują odpowiedni ruch: jeśli przeczytane zdanie zawiera prawdziwą informację, podnoszą obie ręce do góry, jeśli przeczytane zdanie jest fałszywe – kucają. W zestawie informacji tylko 4  zdania  nie  pasują  ani  do  ludzi,  ani  do  wilków,  pozostałe  są  wspólne.  Na zakończenie, nauczyciel  wspólnie  z  uczniami,  podsumowuje  istnienie  podobieństw  i różnic  w  życiu  ludzi i wilków.   7. Podsumowanie Na zakończenie spotkania uczniowie przy pomocy nauczyciela rozwiązują rebus. Rozwiązanie brzmi: Każdy z nas jest inny!    1 M. Stefanik, W słowach kilku o wydrze, bobrze i wilku: pakiet edukacyjny, http://wspolistnienie.eco.pl/wbw/prezentacja/scenariusze/wilk/scenariusz04.pdf [data dostępu: 16.09.2025].  


 Każdy z nas jest inny! Te różnice czynią świat ciekawszym i piękniejszym. Dzięki nim możemy się od siebie uczyć, dzielić doświadczeniami i poznawać coś nowego. Ale mimo tych różnic, mamy też wiele wspólnego – wszyscy chcemy być kochani, chcemy mieć przyjaciół i czuć się dobrze.  Najważniejsze  jest  to,  żeby  szanować  innych  takimi,  jacy  są  –  bo  każdy  człowiek zasługuje na szacunek, życzliwość i zrozumienie. Wszystkie propozycje dostępne są w kolekcji Wakelet:  https://wakelet.com/wake/2p0-VNozF0m12nM3tDDJl   8. Ewaluacja zajęć Uczniowie odpowiadają na pytania zadane przez nauczyciela:  – Co podobało się najbardziej podczas dzisiejszych zajęć?  – Co w życiu jest najważniejsze? – Jacy powinniśmy być dla innych?   9. Podziękowanie za udział w zajęciach           


      Co tam TIKa?         


 Justyna Bober  Canva (nie tylko) dla anglistów Canva  to  program  dla  wszystkich  nauczycieli,  ale  nauczyciele  języka  angielskiego  mogą wykorzystać  go  również  do  nauki  języka.  Wystarczy,  by  korzystając  z  tego  programu z uczniami,  ustawili  dla  siebie  i  uczniów  język  angielski  jako  język  „operacyjny”.  Wtedy uczniowie będą niejako zmuszeni do wyszukiwania potrzebnych im projektów czy elementów w języku angielskim. Ustawienie  języka  angielskiego  jako  głównego  daje  też  nauczycielom  możliwość wcześniejszego  zapoznawania  się  z  nowościami  i  dostęp  do  niektórych  zasobów,  które w wersji  polskojęzycznej  zazwyczaj  pojawiają  się  nieco  później.  Przełączanie  się  między językami jest niezwykle proste i dostępne dla każdego, dlatego nie jest to rozwiązanie tylko dla anglistów, ale dla wszystkich użytkowników.  Bonusem  dla  anglistów są  niewątpliwie  gotowe zasoby  platformy,  głównie  w  języku angielskim, choć bardzo dużo jest też w języku polskim i praktycznie każdy z nich daje się łatwo przetłumaczyć i dostosować (funkcja Tłumacz). Zasoby, jak podaje platforma Canva, to 10 000 prezentacji, 10 000 materiałów wideo i 10 000 kart pracy.  Warto sprawdzić w szablonach, co znajdziemy, jeśli wpiszemy któreś z tych słów czy zwrotów:  • flashcards (fiszki) • English activity books (gotowe aktywności) • vocabulary book/tracker (słowniczki, dziennik lektur) • worksheet (karty pracy) • word search (wykreślanki) • maze (labirynty) • bingo (bingo) • find the difference (znajdź różnice) • find someone who (znajdź kogoś, kto) • Ice breakers (lodołamacze) • exit ticket (bilet/pytanie na wyjście)  • infographics (infografiki) • lesson plan (scenariusz) • lesson agenda (plan na lekcję) • ready-to-teach lessons (gotowe lekcje) • memes (memy) • cartoon, comic (komiksy)  Wyszukiwanie  można  od  razu  doprecyzować  również  tematycznie  albo  później  ograniczyć do kategorii czy stylu.  


   Zmiana języka Jak  ustawić  język  angielski  jako  język  interfejsu?  Wchodzimy  w  ustawienia  po  kliknięciu na ikonkę  naszego  profilu  (od  niedawna  w  lewym  dolnym  rogu)  i  tam  wybieramy  język angielski (wpisujemy English i wybieramy dowolną odmianę, np. US). To samo robimy, żeby przywrócić ustawienia na język polski.      Ready-to-teach lessons (gotowe lekcje) To,  co  w  szczególności  da  nam  ustawienie  języka  angielskiego  jako  głównego,  to  dostęp do gotowych lekcji w języku angielskim Ready-to-teach lessons.  Kolekcja w tej chwili składa się z 20 zestawów lekcyjnych z różnych dziedzin.  Wśród lekcji znajdziemy propozycje z zakresu:  •  nauk o literaturze i języku: Poetic Sounds Devices, Narrative Structures and Techniques, Story Structures, Making Connection in Informational Text, Synonyms, Antonyms and Analogies;  


 •  sztuki:  Introduction  to  Color  Theory,  Space  and  Perspective:  Element  of  Art, Introduction to Architecture, Introduction to Line, Shape and Pattern; •  matematyki: Multiplication of Fractions, Coordinates and 2D shapes, Operations with Integers, Algebraic Expressions and Inequalities, Dividing Fractions, Division of Multi-Digit Numbers; •  nauk  przyrodniczych:  Cells  and  Cell  Theory,  Earth’s  Systems  and  Spheres,  Human Impact on the Environment, Circuits and Electricity, The Solar System.  Po wybraniu określonej lekcji dowiemy się więcej na jej temat: klasa, przedmiot, zawartość lekcji,  cele.  Mamy  też  podgląd  materiałów.  Najczęściej  jest  to  prezentacja,  karty  pracy dla uczniów, może być też tablica do dyskusji lub film wideo. W niektórych zestawach pojawiły się  też  ostatnio  interaktywne  ćwiczenia  wygenerowane  za  pomocą  kodu  AI  w  programie (kategoryzacja w Synonyms, Antonyms and Analogies).  Na przykład lekcja o Układzie Słonecznym przeznaczona jest dla klas 6, 7 lub 8 i zawiera cztery różne zadania, których celem jest poznawanie właściwości planet, porównywanie wielkości planet  i ich  odległości  od  Słońca,  budowa  modelu  Układu  Słonecznego.  Zestaw  zawiera: prezentację, tablicę do aktywności grupowej lub indywidualnej, plakat i kartę pracy w formie plakatu. W zestawie jest też klucz odpowiedzi dla nauczyciela.     


 Z kolei lekcja o synonimach, antonimach i analogiach przeznaczona jest dla klasy 7 i zawiera różne  ćwiczenia,  których  celem  jest  opanowanie  tych  pojęć  i  zastosowanie  słownictwa we własnej  wypowiedzi.  Oczywiście,  zestaw  jest  bogato  ilustrowany  i  zawiera  trzy  różne dokumenty:  kartę  pracy  do  synonimów,  obrazkową  kartę  do  antonimów,  prezentację pozwalającą na podsumowanie wiedzy.  Każda z tych propozycji zapewne nadaje się do wykorzystania na lekcjach języka angielskiego, w  klasach  dwujęzycznych,  szczególnie  w  sytuacji  łączenia  przedmiotów  w  projektach interdyscyplinarnych  lub  przy  realizacji  lekcji  CLIL.  Przypomnę,  że  CLIL,  czyli  Content  and Language  Integrated  Learning,  to  innowacyjne  podejście  do  nauczania,  rekomendowane przez  Komisję  Europejską,  integrujące  naukę  języka  obcego  z  nauką  innego  przedmiotu szkolnego2. Do  gotowych  lekcji  najprościej  dotrzemy  korzystając  z  zakładki  na  lewym  bocznym pasku narzędzi, po wybraniu szablonów Templates, a dalej zakładki Edukacja – Education.    2 https://theteachers.pl/metody/metoda-clil-content-and-language-integrated-learning-nauczanie-poprzez-tresc [data dostępu: 2.09.2025]. 


 Aby dodać lekcję do swoich zasobów i ją edytować lub wykorzystać w pracy z uczniami, należy użyć  przycisku Use  this  lesson. Nauczyciele  innych  przedmiotów  mogą  również  skorzystać z niej w ten sam sposób, a po zapisaniu całej lekcji lub któregoś z zasobów, przetłumaczyć je, korzystając z funkcji Tłumaczenia.  Lekcje zapisują się w naszych Folderach, które znajdziemy w Projektach.    O tym, jak wykorzystać lekcje w swojej pracy i jak tworzyć własne, pisałam w artykule: „Lekcje w Canvie”3. Multi-design sets   3 https://cen.suwalki.pl/pdf/J.Bober_Lekcje_w_Canvie.pdf 


 Kolejną  grupą  szablonów  są,  dostępne  od  niedawna  również  w  języku  polskim,  zestawy w kategorii Multi-design sets (zestawy multiprojektowe), które łączą różne typów projektów w jedną stylistyczną i tematyczną całość. W języku polskim w tej chwili jest ich jedynie sześć, natomiast  w  języku  angielskim  tych  zestawów  jest  już  kilkanaście.  Są  to  różne  materiały przydatne do pracy w klasie i na lekcji, do pracy projektowej, do zarządzania klasą, współpracy z rodzicami, planowania wydarzeń czy wizualnych notatek. Warto zajrzeć do tych zestawów, by  sprawdzić,  co  konkretnie  się  w  nich  kryje.  Każdy  jest  opatrzony  metryczką,  pokazującą z czego się składa (podobnie jak zestaw lekcyjny).    Na  przykład  zestaw Student-Led  Activity Set  złożony  jest  z:  tzw.  biletu  na  wyjście  (pytanie na koniec lekcji), karty pracy do rówieśniczej informacji zwrotnej, autoprezentacji dotyczącej procesu  uczenia  się  oraz  kilkustronicowego  opisu  projektu  w  formie  przypominającej czasopismo  (nazwa  Zine  jest  skrótem  od  Magazine).  Co  istotne,  wszystko  to  utrzymane w jednolitym stylu i gotowe do edycji.  Warto przyjrzeć się dokładniej wszystkim tym zestawom i je wypróbować. Na uwagę zasługuje  szczególnie  zestaw  dotyczący  pracy  projektowej,  który  w  prezentacji  nawiązuje do metodologii  design  thinking,  do  szkicowania  projektu  stosuje  kartę  obrazkową  na  wzór scenopisu – storyboard i wykorzystuje również tablicę współpracy pod postacią Vision Board.  


    Magic Activities W  wersji  anglojęzycznej  po  wybraniu  przycisku Create  na  głównej  stronie  pojawi  się  ekran Create a design, a w nim zakładka Education, poniżej pokażą nam się różne gotowe szablony Education Templates. Nowością są Magic Activities, na razie dostępne jedynie w wersji beta, co oznacza możliwość testowania ich po wyrażeniu zgody. Ta nowa opcja będzie pozwalała na tworzenie aktywności dla uczniów za pomocą AI.    


 Na razie możemy skorzystać z jednej z aplikacji, która nazywa się podobnie: Activity Maker, ale kryje się właśnie w aplikacjach. Musimy więc najpierw utworzyć jakiś projekt, np. kartę pracy  (worksheet)  i  poszukać  jej  w  bocznym  pasku  narzędzi  oznaczoną  charakterystyczną ikonką z napisem Apps.                           Ta,  też  oparta  na  AI,  aplikacja  pozwala  wygenerować:  wykreślanki  (wordsearch),  krzyżówki (crosswords) i labirynty (maze).  Między tymi trzema aktywnościami przełączamy się za pomocą przycisków. Mamy możliwość wpisania  listy  słówek  w  przypadku  wykreślanki  lub  haseł  i  definicji  w  przypadku  krzyżówki. Aplikacja  ta  pozwala  także  na  skorzystanie  z  gotowych  list  słów  w  języku  angielskim w przygotowanych kategoriach: zwierzęta, kraje, jedzenie, kolory i hobby. Możemy listy tych słówek wpisać też odręcznie lub pobrać z pliku. Dodatkowo przed wygenerowaniem mamy możliwość  dopasowania  opcji  do  naszych  preferencji,  czy  raczej  potrzeb  naszych  uczniów. Aktywności  te  są  dostępne  również  w  języku  polskim,  ale  interfejs  i  listy  słówek  są po angielsku.  Anglojęzyczna wersja daje też bogatszy dostęp do aktywności generowanych przez AI. Pasek  wyszukiwania  w Canva  AI pokazuje  te  możliwości.  Poza  generowaniem  ilustracji  AI, przygotowania  dokumentu  AI  z  użyciem  tekstu  generowanego  przez  sztuczną  inteligencję, mamy jeszcze dostęp do kodowania oraz przycisk Design for me, pod którym kryją się posty na  media  społecznościowe,  prezentacje,  kartki  i  zaproszenia,  broszury,  infografiki  czy  logo. Dostępna jest też wersja wyszukiwania głosowego. 


  Warto wypróbować generowanie głosu AI. Aplikacja AI Voice dostępna jest również w języku polskim i pozwala wygenerować kobiecy i męski głos na podstawie podanego tekstu, jednak jeśli  pozostaniemy  w  wersji  z  językiem  angielskim,  generowanie  automatycznie  będzie  też w języku  angielskim.  Wystarczy,  że  wstawimy  czy  wpiszemy  tekst  w  ramkę  i  wybierzemy odpowiednią  postać,  po  czym  klikniemy  opcję generuj, by  dodać  ścieżkę  dźwiękową do swojego projektu.  Warto też wspomnieć, że uczniowie korzystający z Canva ZPE nie mają dostępu do wszystkich opcji  AI,  ale  mogą  skorzystać  bezpośrednio  z  opcji  generowania  głosu,  który  kryje  się  pod magicznym piórem.     Wykorzystałam tę opcję modyfikując zadania z egzaminu ósmoklasisty z języka angielskiego z roku 2025. W zadaniu 2. dodałam ścieżki dźwiękowe, a także, dodatkowo, efekty dźwiękowe i elementy graficzne. Efekt można usłyszeć korzystając z linku publicznego do tego projektu: https://www.canva.com/design/DAGqopfadG8/ZnJQIAFfYYiQZw5cM0j1BA/watch?utm_content=DAGqopfadG8&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=uniquelinks&utlId=h5b5d550eae 


   Bonusem w wersji anglojęzycznej jest jeszcze możliwość tworzenia krótkich wideo ze zdjęć – jest to wersja beta i ma pewne ograniczenia, ale można ją sobie przetestować właśnie w wersji anglojęzycznej. AI skomponuje nam wideo z 3 do 10 zdjęć, doda napisy i ścieżkę dźwiękową.    W języku angielskim możemy skorzystać ze szkoły projektowania i dostępnych w niej kursów. Znaleźć ją można pod adresem: https://www.canva.com/design-school Możemy  tłumaczyć  strony,  ale  większość  materiałów  jednak  bazuje  na  języku  angielskim i zawiera  anglojęzyczne  filmy  instruktażowe,  więc  zdecydowanie  anglistom  łatwiej  będzie z tego skorzystać, do czego gorąco zachęcam!  


      Chwila z pedagogiem          


 Milena Probola  Dobrostan nauczyciela – inwestycja w przyszłość edukacji Współczesna  szkoła  to  nie  tylko  miejsce  przekazywania  wiedzy,  ale  przede  wszystkim przestrzeń,  w  której  szczególną  rolę  odgrywają  relacje,  emocje  i  poczucie  bezpieczeństwa. Nauczyciel  jest  nie  tylko  dydaktykiem,  ale  także  przewodnikiem,  mentorem,  mediatorem, a nierzadko  pierwszym  źródłem  pomocy  psychologiczno-pedagogicznej.  W  tym  kontekście coraz  wyraźniej  widać,  że  jakość  wsparcia  udzielanego  uczniom  zależy  nie  tylko  od kompetencji  zawodowych  i  metodycznych,  lecz  przede  wszystkim  od  kondycji  psychicznej pedagoga. Dobrostan  –  obejmujący  m.in.  samoakceptację,  satysfakcjonujące  relacje  społeczne, poczucie sensu życia, autonomię i rozwój osobisty – nie jest dodatkiem do pracy, lecz stanowi jej fundament i warunek skutecznej edukacji. Oznacza to umiejętność zachowania równowagi emocjonalnej,  refleksyjnego  reagowania  na  trudności,  podejmowania  decyzji  w zgodzie z wartościami  oraz  skutecznej  regeneracji.  Pedagog,  który  czuje  się  wspierany,  potrafi  to wsparcie przekazywać dalej – z empatią i autentycznym zaangażowaniem. Tymczasem realia szkolnej codzienności pokazują, że zadanie to nie jest łatwe.              Mapa: Dobrostan Nauczyciela. Opracowanie własne. 


 Z  raportu  Librus  Dobrostan  zawodowy  nauczycieli  (2023)  wynika,  że  aż  67,5% nauczycieli doświadcza objawów wyczerpania, a ponad 57% wskazuje na poczucie braku sensu pracy. Co szczególnie istotne, poziom stresu i wypalenia nie zależy znacząco od wieku, stażu czy miejsca zatrudnienia – problem ma charakter powszechny. Wielu nauczycieli przyznaje, że nadmiar  obowiązków  administracyjnych,  presja  wyników,  zróżnicowane  potrzeby  uczniów i wysokie oczekiwania rodziców prowadzą do chronicznego zmęczenia i poczucia bezradności. W  literaturze  psychologicznej wypalenie  zawodowe opisuje  się  jako  połączenie wyczerpania  emocjonalnego,  depersonalizacji  oraz  obniżonego  poczucia  dokonań zawodowych.  W  praktyce  przejawia  się  to  dystansowaniem  wobec  uczniów,  spadkiem empatii,  utratą  motywacji  i  schematycznym  działaniem.  Taki  stan  obniża  jakość  udzielanej pomocy psychologiczno-pedagogicznej, czyniąc ją formalnością zamiast realnym wsparciem. Uczeń,  który  trafia  do  pedagoga  doświadczającego  wypalenia  zawodowego,  nie  otrzymuje tego, czego najbardziej potrzebuje – obecności, uważności i autentycznego zainteresowania. Warto podkreślić, że pedagodzy, mimo trudnych warunków pracy, wciąż w większości mają silne poczucie misji i odpowiedzialności społecznej. Raport Fundacji Orange Między pasją a  zawodem  (2021)  wskazuje,  że  praca  nadal  stanowi  dla  nich  źródło  satysfakcji  i  poczucia sensu.  Wewnętrzna  motywacja  i  pasja  sprawiają,  że  nauczyciele  angażują  się  często ponad swoje podstawowe obowiązki, co zwiększa ryzyko wypalenia zawodowego, jeśli nie otrzymują odpowiedniego wsparcia psychologicznego lub możliwości skutecznej regeneracji. W  obliczu tych wyzwań szczególnie  istotne  jest, aby kadra pedagogiczna  świadomie kształtowała  strategie  wspierające  własny dobrostan. Mogą  to  być  drobne,  codzienne praktyki, m.in. krótkie przerwy w ciągu dnia, chwile świadomego oddechu, ćwiczenia ruchowe czy refleksja  nad drobnymi  sukcesami edukacyjnymi.  Tego rodzaju działania,  choć  z  pozoru błahe, pozwalają odzyskać energię i zatrzymać się w natłoku obowiązków. Równie ważne jest wyznaczanie  granic  emocjonalnych  –  umiejętność  rozpoznania,  gdzie  kończy  się odpowiedzialność  nauczyciela,  a  zaczyna  odpowiedzialność  ucznia.  Zdrowy  dystans  nie oznacza  braku  empatii,  lecz  wyraz  troski  o  własne  zasoby,  które  dzięki  temu  mogą  być wykorzystane w sposób bardziej świadomy i efektywny. Nie  bez  znaczenia  pozostaje  również poczucie  własnej  wartości  nauczyciela. Pedagodzy o wysokiej samoocenie rzadziej reagują negatywnie na trudne sytuacje w szkole, częściej  korzystają  z  asertywnej  komunikacji  i  łatwiej  odnajdują  się  w  relacjach  z  uczniami i rodzicami. Poczucie kompetencji można wzmacniać poprzez autorefleksję nad osiągnięciami zawodowymi,  praktykę  wdzięczności,  korzystanie  ze  wsparcia  grupowego  oraz  aktywność w ramach  sieci  współpracy  nauczycieli.  Warto  pamiętać,  że  styl  komunikacji  nauczyciela  – spokojny,  jasny,  pełen  szacunku  –  wprost  przekłada  się  na  budowanie  atmosfery  zaufania i bezpieczeństwa w klasie. Jednak  troska  o  dobrostan  nie  może  ograniczać  się  wyłącznie  do  indywidualnych działań  nauczycieli.  Równie  istotne  są rozwiązania  systemowe, które  powinny  stać  się integralną  częścią  funkcjonowania  szkoły.  Placówki  mogą  wspierać  swoich  pracowników, organizując  programy  mentoringowe  dla  początkujących  nauczycieli,  oferując  szkolenia z zakresu zarządzania stresem, komunikacji empatycznej czy uważności, a także zapewniając 


 dostęp  do  profesjonalnych  konsultacji  psychologicznych.  Ważnym  elementem  jest  również dbałość  o  równowagę  między  obowiązkami  dydaktycznymi  a  administracyjnymi  oraz ograniczanie  zbędnej  biurokracji,  która  w  ogromnym  stopniu  obciąża  codzienną  pracę nauczyciela. Rada  pedagogiczna,  która  otwarcie  rozmawia  o  trudnościach,  dzieli  się  dobrymi praktykami i tworzy atmosferę zaufania, staje się naturalnym środowiskiem chroniącym przed wypaleniem zawodowym. Wspólna wymiana doświadczeń czy grupowe warsztaty rozwijające kompetencje emocjonalne pozwalają budować poczucie wspólnoty i wzajemnej troski. Dzięki temu  nauczyciele  czują,  że  nie  są  pozostawieni  sami  sobie,  a  ich  trudności  są  rozumiane i traktowane poważnie. Dobrostan nauczyciela jest nie tylko indywidualną kwestią, lecz także wspólną troską całej  społeczności  szkolnej.  Dyrektorzy  mają  realny  wpływ  na  to,  w  jakich  warunkach funkcjonuje  kadra  pedagogiczna  i  czy  ma  dostęp  do  narzędzi  wspierających  jej  zdrowie psychiczne.  Włączenie  kwestii  dobrostanu  do  planów  rozwoju  szkoły,  promowanie  kultury otwartości,  tworzenie  przestrzeni  do  rozmów  o  emocjach  i  trudnościach  zawodowych  to działania,  które  sprawiają,  że  placówka  staje  się  nie  tylko  miejscem  nauki,  lecz  także przestrzenią wspólnego rozwoju i wzajemnego wsparcia. Nauczyciel, który potrafi zadbać o siebie, staje się bardziej cierpliwy, uważny i dostępny emocjonalnie. Takie postawy są zarazem wzorem dla uczniów, którzy poprzez obserwację uczą się,  jak  radzić  sobie  z  trudnościami,  jak  wyznaczać  granice  i  jak  szukać  równowagi  między różnymi sferami życia. Szkoła, w której kadra czuje się wspierana i emocjonalnie bezpieczna, ma  większe  szanse  na  stworzenie  klimatu  sprzyjającego  rozwojowi  uczniów  i  budowaniu pozytywnych relacji. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna  zawsze zaczyna  się  od  osoby,  która jej udziela. Jeśli  nauczyciel  sam  jest  przeciążony  i  pozbawiony  energii,  trudno  oczekiwać,  że  będzie w stanie skutecznie wspierać uczniów w kryzysie. Dlatego dbanie o własny dobrostan nie jest aktem egoizmu, ale wyrazem profesjonalizmu. Nauczyciel, który świadomie dba o regenerację i korzysta z dostępnych form wsparcia, staje się bardziej empatyczny, twórczy i skuteczny. Daje uczniom najlepszy przykład – jak radzić sobie z trudnościami, szukać równowagi i odnajdywać satysfakcję w codzienności. Współczesna  szkoła  potrzebuje  nauczycieli  uważnych  i  empatycznych.  Troska  o  ich dobrostan to nie tylko systemowy obowiązek, ale także strategiczna decyzja, która przesądza o  jakości  edukacji.  Dobrostan  nauczyciela  to  inwestycja  w  przyszłość  edukacji,  której  nie można odkładać na później.      


 Bibliografia: 1.  Fundacja Orange, Między pasją a zawodem – raport o statusie nauczycielek i nauczycieli w Polsce 2021, https://fundacja.orange.pl/strefa-wiedzy/post/miedzy-pasja-a-zawodem-raport-o-statusie-nauczycielek-i-nauczycieli-w-polsce-2021 [data dostępu: 5.09.2025]. 2.  Fundacja Uniwersytet Dzieci, Wypalenie zawodowe nauczyciela – czy dotyczy Ciebie, https://fundacja.uniwersytetdzieci.pl/blog/wypalenie-zawodowe-nauczyciela-czy-dotyczy-ciebie/ [data dostępu: 8.09.2025]. 3.  Librus  Portal,  Zaangażowani  nauczyciele  u  progu  wypalenia  –  raport  z  badania, https://portal.librus.pl/artykuly/zaangazowani-nauczyciele-u-progu-wypalenia-raport-z-badania [data dostępu: 15.09.2025]. 4.  Nauczyciel2040.pl, https://nauczyciel2040.pl/ [data dostępu: 16.09.2025].            


 Danuta Moroz  Pozytywna Dyscyplina w przedszkolu.  Budowanie relacji, współpracy i odpowiedzialności  Praca  w  przedszkolu  to  wyjątkowe  powołanie.  To  właśnie  w  tym  okresie  dzieci  uczą  się najważniejszych umiejętności społecznych, emocjonalnych i komunikacyjnych, które stają się fundamentem  ich  przyszłości.  Każdy  dzień  w  grupie  przedszkolnej  to  okazja  do  ćwiczenia współpracy,  rozwiązywania  konfliktów  i  budowania  zdrowych  relacji.  To  również  momenty wyzwań,  kiedy  dzieci  wyrażają  swoje  emocje  w  sposób  trudny,  testują  granice  i  szukają swojego miejsca w grupie. Nauczyciele  często  zadają  sobie  pytanie:  jak  reagować,  by  z  jednej  strony  zapewnić dzieciom  poczucie  bezpieczeństwa  i  wyznaczyć  granice,  a  z  drugiej  –  wspierać  ich  rozwój emocjonalny i społeczny? Odpowiedzią na te wyzwania jest Pozytywna Dyscyplina – podejście wychowawcze, które zyskuje coraz większe uznanie w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym.  Czym jest Pozytywna Dyscyplina? Pozytywna  Dyscyplina  to  metoda  opracowana  przez  dr  Jane  Nelsen,  oparta  na  badaniach psychologów  Adlera  i  Dreikursa.  Jej  podstawowym  założeniem  jest  wychowanie  oparte  na szacunku,  współpracy i konsekwencji,  które  równocześnie  odpowiada na potrzeby dziecka  i nauczyciela. W  odróżnieniu  od  tradycyjnych  metod,  w  których  dominują  kary  i  nagrody,  Pozytywna Dyscyplina stawia na: • zrozumienie przyczyny zachowania dziecka – każde trudne zachowanie to informacja o potrzebie, która nie została zaspokojona; • budowanie  poczucia  przynależności  i  znaczenia  –  dziecko  chce  czuć,  że  jest  ważne  i potrzebne w grupie; • naukę poprzez doświadczenie – zamiast mówić dzieciom, co mają robić, dajemy im okazję do ćwiczenia odpowiedzialności, podejmowania decyzji i wyciągania wniosków; • współpracę  i  wspólne  rozwiązywanie  problemów  –  dzieci  uczą  się,  że  ich  głos  jest ważny, ale też że ich działania mają konsekwencje dla całej grupy. To  podejście  nie  oznacza  „braku  zasad”  czy  „pobłażliwości”.  Wręcz  przeciwnie  –  zasady istnieją, ale są wspólnie ustalane i konsekwentnie przestrzegane, a dzieci uczą się ich poprzez codzienną praktykę i wspólne poszukiwanie rozwiązań.   


 Dlaczego warto stosować Pozytywną Dyscyplinę w przedszkolu? 1.  Budowanie zdrowych relacji Relacja  między  nauczycielem  a  dzieckiem  to  klucz  do  efektywnego  nauczania  i wychowania. Pozytywna Dyscyplina pomaga tworzyć atmosferę wzajemnego szacunku, w której dziecko czuje się bezpieczne i akceptowane. Tylko wtedy ma ono przestrzeń, by rozwijać swoje umiejętności społeczne i emocjonalne.  2.  Współpraca zamiast walki Każdy nauczyciel zna sytuacje, w których dzieci odmawiają wykonania polecenia, wpadają w złość czy rywalizują ze sobą. Tradycyjne metody – nakazy i kary – działają tylko na chwilę i często prowadzą do jeszcze większego oporu. Pozytywna Dyscyplina uczy, jak zamienić walkę o władzę w zaproszenie do współpracy. Dzięki temu dzieci zaczynają angażować się w działania grupowe, bo czują, że mają realny wpływ i znaczenie.  3.  Nauka odpowiedzialności Zamiast mówić dzieciom: „Musisz, bo tak trzeba”, Pozytywna Dyscyplina daje im okazję, by samodzielnie doświadczały konsekwencji swoich wyborów. W praktyce oznacza to np.    wspólne  ustalanie  zasad  obowiązujących  w  sali  czy  omawianie  konfliktów  i  szukanie rozwiązań  razem  z  dziećmi.  W  ten  sposób  uczą  się  one  odpowiedzialności  za  siebie  i innych.  4.  Spokój i satysfakcja nauczyciela Wielu pedagogów podkreśla, że stosowanie Pozytywnej Dyscypliny sprawia, że w grupie jest więcej spokoju i radości, a oni sami odzyskują satysfakcję z pracy. Zamiast gaszenia   „pożarów”,  mogą  skupić  się  na  budowaniu  relacji  i  wspieraniu  dzieci  w  rozwoju.  Jak wprowadzić Pozytywną Dyscyplinę w przedszkolu? Pozytywna Dyscyplina to nie zestaw gotowych trików, ale filozofia pracy z dzieckiem. Można ją jednak wprowadzać stopniowo, zaczynając od małych kroków: • Ustalanie  zasad  razem  z  dziećmi  –  kiedy  dzieci  współtworzą  reguły,  chętniej  ich przestrzegają. • Zamiana  poleceń  na  pytania  –  zamiast:  „Posprzątaj  zabawki!”,  można  zapytać:  „Co teraz robimy po skończonej zabawie?”. • Zachęcanie do rozwiązywania konfliktów – dzieci mogą same szukać pomysłów, jak pogodzić się z kolegą czy podzielić zabawkami. • Wzmacnianie  wysiłku,  a  nie  nagradzanie  efektu  –  docenianie  prób,  zamiast rozdawania nagród, uczy dzieci wytrwałości i buduje ich poczucie wartości. • Budowanie atmosfery współpracy – nauczyciel staje się przewodnikiem i partnerem, a nie strażnikiem, który kontroluje każde zachowanie. 


 Dlaczego warto sięgnąć głębiej? Pozytywna  Dyscyplina  to  metoda,  którą  najlepiej  można  zrozumieć  w  praktyce  –  poprzez ćwiczenia,  symulacje  i  wymianę  doświadczeń.  Dlatego  coraz  więcej  nauczycieli  uczestniczy  w warsztatach i szkoleniach poświęconych tej tematyce. To okazja, by: • poznać konkretne narzędzia i strategie, • przećwiczyć je na własnym przykładzie, • podzielić się doświadczeniami z innymi nauczycielami, • zyskać inspirację i motywację do wprowadzania zmian w swojej pracy. Pozytywna  Dyscyplina  to  podejście,  które  odpowiada  na  wyzwania  współczesnej  edukacji przedszkolnej.  Łączy  empatię  z  konsekwencją,  szacunek  z  odpowiedzialnością,  zabawę  z  nauką  życia  społecznego.  Wprowadzenie  jej  do  codziennej  praktyki  to  inwestycja  w przyszłość dzieci, które wychowamy na osoby pewne siebie, empatyczne i odpowiedzialne. Dla  nauczycieli  to  szansa  na  odkrycie  nowych  sposobów  pracy,  które  przynoszą satysfakcję, redukują stres i pozwalają cieszyć się budowaniem relacji z dziećmi. Nauczycielu! Jeśli chcesz, aby Twoja grupa przedszkolna była miejscem pełnym współpracy, radości i wzajemnego szacunku – warto zainteresować się Pozytywną Dyscypliną. To krok w stronę spokojniejszej pracy i szczęśliwszych dzieci.  Bibliografia Nelsen  J.,  Erwin  Ch.,  Duffy  R.,  Pozytywna  Dyscyplina  dla  przedszkolaków,  Milanówek, Pozytywna Dyscyplina, 2023.       


      Na półce z książkami                


 Katarzyna Wiesława Urbańska  Wszystko, czego ci nie mówią, gdy jesteś nastolatkiem : jak przygotować się na dorosłość / Mikołaj Marcela. – Warszawa : You &Ya, 2025.  Autor poradnika Mikołaj Marcela – doktor nauk humanistycznych i wykładowca uniwersytecki, porusza bardzo ważne tematy i problemy wieku nastoletniego: od samoakceptacji, poprzez relacje  w  domu  i  w  szkole,  aż  po  sens  życia  i  wybór  własnej  drogi  w dorosłości.  Z  książki dowiemy  się  jak  rozpoznać  i  rozwijać  swoje  mocne  strony,  dlaczego  nie  należy  bać  się nietypowych zainteresowań i nieszablonowych zachowań, presji rówieśników czy przypięcia łatki  dziwaka.  Autor  krytykuje  absurdy  systemu  edukacji,  relacji  rodzinnych  i  społecznych oczekiwań, aby zachęcić młodych ludzi do samodzielnego myślenia i podejmowania decyzji, pokazując, że można żyć „po swojemu”, i jest to w porządku. Autor publikacji nie moralizuje, nie  ocenia  młodych  ludzi  i  nie  traktuje  ich  z  góry,  pisze  jasno  i zrozumiale,  co  sprawia,  że książkę  czyta  się  z  przyjemnością.  Często  sięga  do  przykładów  ze swojego  życia  i  zadaje pytania, które skłaniają do refleksji. Choć tytuł sugeruje, że jest to pozycja dla nastolatków, może  po  nią  sięgnąć  każdy  –  oprócz  nastolatka  także  jego  rodzice  i nauczyciele. To wartościowa lektura dla każdego, kto chce zrozumieć młodzież albo po prostu przypomnieć sobie, jak to było „być młodym” w świecie pełnym zawiłości i sprzeczności.   Zdrowa  pewność  siebie  :  rozwiń  ją  dzięki  technikom  terapii  akceptacji  i zaangażowania oraz praktykom uważności  / Russ  Harris.  –  Sopot  : Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 2025. Książka  Russa  Harrisa  to  wartościowa  literatura  dla  każdego,  kto  chce  zbudować  trwałą i zdrową pewność siebie. Autor nie neguje negatywnych myśli, które pojawiają się w głowie każdego  człowieka:  „nie  dasz  rady”,  „nie  nadajesz  się  go  tego”,  „nie  uda  ci  się”,  „jesteś do niczego” itp. To są normalne i naturalne osądy, które wykształciły się w drodze ewolucji człowieka  na  przestrzeni  tysięcy  lat,  aby  przestrzec  go  przed  zagrożeniem  czy niepowodzeniem. Nie należy ich negować, ale zauważyć pojawienie się i starać się „uwolnić z haczyka” negatywnych myśli. To naturalne, że czujemy strach i lęk, ale nie powinniśmy z nim walczyć,  tylko  starać  się  go  „okiełznać”  i  obłaskawić.  Autor  poradnika  przedstawia  wiele ćwiczeń, dzięki którym można nauczyć się radzić sobie z negatywnymi myślami i zaleca ćwiczyć konsekwentnie, nie poddając się – tak jak ćwiczy sportowiec czy tancerz. Nic nie przychodzi łatwo i szybko, a najważniejsze jest dostrzeżenie pojawienia się negatywnych myśli w swojej głowie.  Język  poradnika jest  przyjazny  i  zrozumiały,  a  przykłady  i ćwiczenia  pomagają  lepiej zrozumieć i zastosować teorie w życiu codziennym. To inspirująca lektura, która zachęca do refleksji i pracy nad sobą, do podejmowania wyzwań i stawiania nowych celów w życiu. Miłej lektury!  


 Moje emocje i potrzeby : scenariusze zajęć dla klas 1–3 szkoły podstawowej / Oksana Buśko, Agnieszka Lampkowska.  – Kraków : Wydawnictwo WiR,  2024. Książka  stanowi  zbiór  16  scenariuszy  zajęć  przeznaczonych  dla  uczniów  klas  1–3  szkoły podstawowej. Ich celem jest wspieranie u dzieci samoświadomości emocjonalnej, rozumienia swoich uczuć i potrzeb. Zajęcia oparte są na prostych historiach ze szkolnego życia, które mogą przytrafić się każdemu dziecku, co ułatwia uczniom identyfikację sytuacji i refleksję nad nimi. Każdy  scenariusz  jest  opatrzony  komentarzem  dla  nauczyciela  prowadzącego  zajęcia  oraz zawiera  ćwiczenia  dla  dzieci.  Szczególny  nacisk  autorki  położyły  na  odróżnienie  faktów  od opinii,  osądów  i  przypuszczeń  dotyczących  omawianego  zdarzenia.  Zadaniem  uczniów  jest również  znalezienie  propozycji  działań,  dzięki  którym  bohater  scenki  poczuje  się  lepiej. Historie  zawarte  w  scenariuszach  są  opowiedziane  w  sposób  jasny  i  prosty,  co  sprzyja budowaniu empatii u dzieci i rozumieniu emocji własnych oraz kolegów i koleżanek. Autorki scenariuszy  nie  skupiają  się  jednak  tylko  na  emocjach,  ale  wskazują,  że  za emocjami  stoją potrzeby, które należy rozpoznać i zaspokoić.  Prezentowana  publikacja  jest  pomocna  w  kształtowaniu  kluczowych  kompetencji  u dzieci: empatii,  samoświadomości,  umiejętności  komunikacji  emocji,  a  także  budowania  relacji opartych  na zrozumieniu  i  szacunku.  Polecam  ją  przede  wszystkim  nauczycielom  klas młodszych i wychowawcom świetlic oraz rodzicom.                  


      Jak cię słyszą…               


 Jolanta Kubrak  Co słychać, czyli tendencje rozwojowe we współczesnym języku polskim  Czy ktoś z Państwa zastanawiał się nad tym, że kiedyś (20, 30, a nawet mniej – kilkanaście lat wcześniej)  posługiwał  się  nieco  innym  językiem  polskim  niż  dzisiaj?  Prawdopodobnie  nie zwracamy  na  ten  fakt  uwagi,  bo  wydaje  się,  że  mówimy  tak  samo,  co  najwyżej  dodajemy do swego  słownika  nowe  wyrazy.  A  jak  jest  w  rzeczywistości?  Język,  jako  „system  znaków dźwiękowych  służących  do  porozumiewania  się  przez  członków  danego  narodu, społeczeństwa” oraz jako „sposób porozumiewania się ludzi pewnego środowiska lub zawodu oraz  zapisu  i  przekazywania  informacji  w  jakiejś  dziedzinie  wiedzy”4  jest  przedmiotem analitycznych badań i obserwacji językoznawców, dzięki czemu możemy otrzymać syntetyczną wiedzę na temat zachodzących w nim zmian. Przeanalizujmy dziś dwie z nich. Zmiany w zasobie słownictwa (leksykalne) Jedną z najsilniejszych tendencji we współczesnej polszczyźnie jest dynamiczny wzrost zasobu słów,  spowodowany  globalizacją,  rozwojem  technologii  i  zmianami  społecznymi  –  wszak trzeba  nazwać  nowe  zjawiska  gospodarcze,  technologiczne,  naukowe,  społeczne.  Coraz częściej słyszymy więc wyrazy pochodzące z innych języków, przede wszystkim z angielskiego, ale także rodzime neologizmy. Anglicyzmy Przed  kilkunastu  laty  szacowano,  że  w  języku  polskim  funkcjonuje  ok.  3000  anglicyzmów, zarówno  pojedynczych  wyrazów,  jak  i  kalek  językowych,  czyli  dosłownie  przetłumaczonych zwrotów,  wyrażeń,  określeń,  np.  drapacz  chmur.  Najnowszych  statystyk  nie  znamy,  jednak z pewnością ta liczba jest znacznie większa, gdyż język Brytyjczyków i Amerykanów zagościł w wielu  dziedzinach  życia:  technologii  (komputer,  smartfon,  e-mail,  monitoring,  CD,  DVD), biznesie (biznesmen, menedżer, budżet, sponsor), kulturze (jazz, blues, rock, musical, thriller, bestseller, dubbing), sporcie (aut, tenis, ring, futbol, tie-break), kuchni i kulinariach (toster, grill, keczup, hot dog, lunch), modzie (t-shirt, design, trend, golf), kosmetyce (tonik, peeling, eyeliner, spray). Dla części tych wyrazów pisownia została spolszczona, dla części zachowana oryginalna,  ale  i  te  zapewne  z  czasem  przybiorą  swojski  „wygląd”.  Anglicyzmy  można wymieniać  długo  (wszak  event,  deadline  i  stres  także  często  słyszymy),  ale  warto  też wspomnieć,  że  pomysłowi  Polacy  tworzą  niby-anglicyzmy  –  polskie  wyrazy  połączone z angielską  końcówką  -ing,  i  dzięki  temu  mamy  żartobliwe  leżing,  plażing,  parawaning, szoping. Neologizmy Zasób języka powiększają także wyrazy nowo utworzone, czyli neologizmy. Powstają one ze względu  na  potrzebę  nazwania  nowych  produktów,  zjawisk,  aktywności.  W  ślad  4 https://sjp.pwn.pl/slowniki/j%C4%99zyk.html [data dostępu: 5.08.2025]. 


 za zapożyczonym z angielskiego blogiem pojawili się więc blogerzy, a także pracujący na innych kanałach  youtuberzy,  influencerzy, niektórzy  zaś  tatusiowie  zaczęli  korzystać  z  nieznanych wcześniej  urlopów  tacierzyńskich.  Przede  wszystkim  jednak  język  wzbogacają  pojęcia związane z nowymi bądź rozwijającymi się dziedzinami, takimi jak cyfryzacja (do przykładów podanych  wyżej  dodam  podcast,  streaming,  aplikację)  czy  ekologia  (wegetarianizm, weganizm, eko). Swój ślad nie tylko w stanie zdrowia społeczeństwa, lecz także w słownictwie zostawiła  pandemia  –  to  w  tym  trudnym  czasie  często  słyszeliśmy:  lockdown,  zdalne nauczanie, praca zdalna, choć zdalność była i wcześniej.  Zjawiskiem występującym na tyle często, że można mówić o tendencji jest przenikanie języka mówionego do pisanego. Choć tytuł artykułu pyta co słychać, to warto też wspomnieć o tym, jakim językiem posługują się  piszący  i  dodać:  co  widać?  Otóż  możemy  zobaczyć  (przeczytać)  wiadomości  napisane potocznym, swobodnym językiem, charakterystycznym dla odmiany mówionej. Obserwujemy to  głównie  w  komunikatorach  (SMS,  Messenger,  WhatsApp),  mediach  społecznościowych (Facebook,  Instagram,  TikTok,  X),  w  komentarzach  na  forach  internetowych,  blogach,  pod postami,  czasem  nawet w  „puszczających  oczko”  reklamach.  Tych  potocyzmów  jest  na  tyle dużo, że można ująć je w pewne kategorie. Na przykład takie: Styl  potoczny  i  kolokwialny,  czyli  komunikaty  niedbałe,  naśladujące  swobodę  rozmowy prowadzonej na żywo, na przykład: mówię ci masakra jakaś, bez kitu; no i gadam mu że luzik, a on że no nie wiem. Uproszczenia  językowe,  czyli  posługiwanie  się  krótkimi  zdaniami,  często  niepoprawnymi, pomijanie znaków interpunkcyjnych, na przykład: nie chce mi sie nie ide; no to nara lece kimać. Skróty  i  zbitki  językowe,  spowodowane  chęcią  szybkiego  przekazania  wiadomości, na przykład: lol (wyrażenie rozbawienia, od angielskiego lots of laughs ‘dużo śmiechu’), nwm (nie wiem), pls (‘proszę’, ang. please), btw (‘przy okazji’, ang. by the way). Stosowanie emotikonów, zastępujących nazwy emocji, nastroju, na przykład: 😂😂, 🤕, 🤧 U  źródeł  tego  zjawiska  tkwi  niewątpliwie  potrzeba  wyrażenia  szybkiego  komunikatu  oraz emocji,  zwłaszcza  w  Internecie  i  SMS.  Aktywna  jest  tu  przede  wszystkim  młodzież,  chociaż i dorośli potrafią wysłać podobną wiadomość. Jak ocenimy tę tendencję? Młodzież twierdzi, że „ułatwia życie”, bo pozwala wyrażać emocje i opinie szybko, bez długich opisów, poza tym przekaz  jest żywy,  ekspresyjny.  Możemy przyjąć te  argumenty, ale  miejmy  też  świadomość zagrożeń związanych  z takim  sposobem  komunikacji.  Niesie  on bowiem niebezpieczeństwo braku umiejętności poprawnego pisania oraz rozróżniania odmian języka (potoczny – oficjalny, formalny), a także zubożenie słownictwa (w przeciwieństwie do tendencji pierwszej).  Cyfryzacja,  ale  nie  tylko  ona,  w  znaczący  sposób  wpływa  na  zmiany  w  polszczyźnie. Nie zawsze  zdajemy  sobie  z  nich  sprawę  nawet  wtedy,  gdy  nieświadomie  zaczynamy posługiwać  się  nowymi  wyrażeniami,  pojęciami,  określeniami.  Kilkoma  innymi  tendencjami zachodzącymi we współczesnym języku polskim zajmę się w następnych artykułach  – warto nauczycielską refleksję poświęcić także temu, co słychać. 


      Zainspiruj się              


 Katarzyna Pauk  PROJEKTOWANA OKAZJA EDUKACYJNA w Szkole Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Starym Folwarku (czerwiec 2025)    Wyobraźmy  sobie  typowy  czerwcowy  szkolny  poranek.  Dwa  tygodnie  do  wystawienia  ocen końcowych,  piękne  lato  za  oknem,  uczniowie  z  myślami  o  wakacjach  powolnym  krokiem zmierzają do szkoły. Jeszcze chwila do rozpoczęcia pierwszej lekcji, wszyscy ospale gromadzą się przed salami lekcyjnymi. Rozmowy powoli cichną, ostatnie spojrzenia na zegarek… Niespodziewanie, zamiast zbliżających się do klas nauczycieli, uczniowie słyszą z głośników głos pana  dyrektora  zapraszający  wszystkich  na  salę  gimnastyczną.  Pytające  spojrzenia, niedowierzanie…,  ale  ciekawość  zwycięża.  Wszyscy  zmierzają  pospiesznie  w  kierunku  sali gimnastycznej – a tam… jeszcze większe zaskoczenie.  Zamiast kolejnego apelu przenosimy się do krainy krasnoludków. Zamiast bramki do gry w piłkę nożną – grota Króla Błystka, zamiast przestrzeni do ćwiczeń – magiczny las z ogromnymi grzybami,  pięknymi  kwiatami,  barwnymi  motylami.  Nauczyciele?  –  z  trudnością rozpoznawalni, przebrani za postacie z bajek Marii Konopnickiej, krasnoludki oraz tajemnicze Marie.  Czas na przygotowane przez nauczycieli przedstawienie i „zaczarowanie” uczniów na kolejne  trzy  dni  nauki  szkolnej.  Król  Błystek  zaprasza  na  niesamowitą  przygodę.  Maria Skłodowska-Curie,  Sierotka  Marysia,  Maria  Stuart  i  Maryla  Rodowicz  sprzeczają  się o zaproszenie do bajkowego świata. Gromada krasnoludków krząta się nerwowo, wykonując rozkazy wiekowego Króla.  Okazuje  się,  że  uczniowie  naszej  szkoły,  z  pomocą  bajkowych  bohaterów,  mają za zadanie odkrycie tożsamości tajemniczego gościa, który ma nas niebawem odwiedzić.  Najwyższa  pora  na  zadania  interdyscyplinarne.  Krasnoludki  rozdają  poszczególnym klasom  instrukcje  zamknięte  w  kopertach.  Każda  grupa  uczniów  przez  trzy  dni  wykonuje różnorodne  aktywności  w  celu  otrzymania  magicznych  puzzli,  które,  po  złączeniu,  stworzą portret tajemniczego gościa. Główną ideą zadań interdyscyplinarnych jest kształtowanie i rozwijanie w uczniach zdolności 


 logicznego i kreatywnego myślenia. Poprzez wykorzystywanie i łączenie wiedzy z różnorodnych dziedzin  nauki,  uczniowie  szukają  powiązań  oraz  czerpią  wiedzę  i  doświadczenie z międzyprzedmiotowości. Projektowana  Okazja  Edukacyjna  w  Szkole  Podstawowej  im.  Marii  Konopnickiej w Starym Folwarku opiera się głównie o twórczość patronki szkoły, stąd przykładowe zadania dotyczą  m.in.  czytania  i  ilustrowania  dzieł  Marii  Konopnickiej  (łączenie  języka  polskiego z plastyką),  budowania  i ozdabiania  krainy  krasnoludków  (łączenie  wiedzy  z  dziedziny matematyki,  techniki  i  plastyki),  tworzenie  opisu  krasnoludków  w  języku  obcym  (łączenie języka angielskiego, niemieckiego i polskiego) oraz wiele innych.  Ostatni dzień naszej przygody z Projektowaną Okazją Edukacyjną przynosi rozwiązanie zagadki  i  powitanie  wspomnianego  gościa.  Przedstawiciele  poszczególnych  klas  umieszczają na tablicy  zdobyte  puzzle,  a  Król  Błystek  zamieszcza  ostatni  element  układanki,  z  której powstaje portret Marii Konopnickiej. Kraina  krasnoludków  wita  patronkę  naszej  szkoły,  która  opowiada  zebranym  swoją  historię i czyta fragment jednej ze swoich książek.  Przyszedł  czas  na  „odczarowanie”  uczniów.  Król  Błystek  oddaje  władzę  panu dyrektorowi,  krasnoludki  i  zaproszeni  goście  udają  się  do  swojej  czarodziejskiej  krainy, a uczniowie  i  nauczyciele  Szkoły  Podstawowej  im.  Marii  Konopnickiej  w  Starym  Folwarku powracają do codziennych obowiązków. Uczniowie – z odkryciem, że nauczyciele też potrafią odwrócić  role  i  wystąpić  przed  uczniami.  Nauczyciele  –  bogatsi  o  nowe,  nietypowe doświadczenie.   Nauczyciele szkoły podczas Projektowanej Okazji Edukacyjnej  Fot. Bożena Omiljanowicz 


  Metoda projektowania okazji edukacyjnej jest przede wszystkim procesem. Procesem wymagającym  zmiany  spojrzenia  na  nas  jako  nauczycieli,  na  potrzeby  uczniów  oraz dynamicznie zmieniającej się edukacji. Bezapelacyjnie,  POE  jest  ogromnym  przedsięwzięciem  oraz  metodą  angażującą  wszystkich nauczycieli, którym przyświeca wspólny cel. Zaangażowanie całej kadry pedagogicznej stanowi nie lada wyzwanie, któremu ciężko byłoby sprostać, gdyby nie uczestnictwo w niesamowicie inspirujących szkoleniach. Panie Ewa Radanowicz i Justyna Bober „zaraziły” nas swoją pasją, odwagą oraz innowacyjnym spojrzeniem na naukę i edukację.  Wartością dodaną jest poznanie siebie na nowo. Odkrycie wielu drzemiących w nas, nauczycielach,  talentów:  począwszy  od  zdolności  organizacyjnych,  literackich,  plastycznych, aktorskich,  po  przełamanie  własnych  barier  i  nabranie  zdrowego  dystansu  do  stereotypu nauczyciela  –  niedostępnego,  dyscyplinującego,  nierozumiejącego  potrzeb  współczesnej młodzieży.   Zachęcam  do  obserwowania  naszych  działań  na  platformie  Facebook  oraz  stronie internetowej Szkoły Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Starym Folwarku, gdzie regularnie zamieszczanymi postami staramy się inspirować uczniów, rodziców i nauczycieli.  Wychodząc  z  założenia,  że  każda  zmiana  niesie  mniejsze  lub  większe,  ale  zawsze pozytywne  efekty  –  działajmy,  zmieniajmy,  eksperymentujmy,  inspirujmy  siebie  i  bądźmy inspiracją dla innych. WARTO!         


 Grzegorz Kalejta Swipuj w górę po wiedzę. TikTok w służbie edukacji  TikTok w szkole – wprowadzenie TikTok w ostatnich latach stał się jedną z najpopularniejszych aplikacji wśród młodzieży. Dla wielu  uczniów  jest  nie  tylko  źródłem  rozrywki,  lecz  także  przestrzenią  kontaktów rówieśniczych i miejscem, w którym zdobywają informacje o świecie. Choć dorosłym kojarzy się  najczęściej  z  tańcem,  muzyką  i  krótkimi  nagraniami  o  lekkim  charakterze,  platforma  ta coraz  częściej  staje  się  również  narzędziem  wykorzystywanym  do  nauki.  Wprowadzenie TikToka do praktyki szkolnej może brzmieć kontrowersyjnie, ale daje szansę na nowoczesne i atrakcyjne  przekazywanie  wiedzy.  Nauczyciel,  który  decyduje  się  na  taki  krok,  wchodzi w przestrzeń  znaną  uczniom  i  pokazuje,  że  świat  edukacji  nie  musi  być  oderwany  od  ich codzienności.  Czym właściwie jest TikTok? TikTok  to  aplikacja  społecznościowa  powstała  w  2016  roku,  która  umożliwia  nagrywanie, edytowanie  i  udostępnianie  krótkich  filmów  wideo.  Najczęściej  trwają  one  od  kilkunastu do kilkudziesięciu sekund, co sprawia, że są łatwe do obejrzenia w każdej chwili – w drodze do szkoły,  podczas  przerwy  czy  w  wolnym  czasie  w  domu.  Dynamiczna  forma,  możliwość dodania  efektów  specjalnych,  napisów,  dźwięków  czy  filtrów  sprawiają,  że  nagrania  są atrakcyjne i angażujące. Aby  świadomie  korzystać  z  TikToka,  warto  znać  podstawowe  pojęcia,  którymi posługują się jego użytkownicy. Najważniejszym miejscem w aplikacji jest For You Page (FYP) – strona główna, na której algorytm wyświetla filmy dopasowane do zainteresowań odbiorcy. Ogromną rolę odgrywają tu hasztagi i trendy, czyli popularne w danym momencie dźwięki, style nagrania czy wyzwania. TikTok daje także możliwość tworzenia  duetów i stitchy, czyli własnych  odpowiedzi  i  uzupełnień  do  istniejących  filmów.  W  kontekście  edukacji  warto wspomnieć  o  zjawisku  viralu  –  sytuacji,  gdy  nagranie  w  krótkim  czasie  dociera  do  tysięcy, a nawet milionów odbiorców. Choć nie da się tego w pełni zaplanować, sprzyjają mu proste i czytelne przekazy, chwytliwy początek filmu (tzw. hook) oraz emocjonalne zaangażowanie widza.  Dla  nauczyciela  znajomość  tych  pojęć  jest  istotna,  ponieważ  pozwala  poruszać  się w języku uczniów i świadomie korzystać z mechanizmów rządzących aplikacją.  Dlaczego TikTok w szkole? Powód  jest  prosty:  to  miejsce,  w  którym  uczniowie  już  są.  TikTok  nie  konkuruje  więc  z  ich światem, lecz staje się jego naturalnym przedłużeniem. Krótka forma filmów idealnie nadaje się do edukacyjnych „pigułek wiedzy” – wyjaśnienia trudnego pojęcia, przypomnienia wzoru, pokazania schematu doświadczenia czy szybkiej powtórki przed sprawdzianem. Dynamiczny 


 obraz  i  dźwięk  sprawiają,  że  treści  są  atrakcyjniejsze  niż  tradycyjne  notatki,  a  dzięki algorytmowi mogą trafiać do szerokiego grona odbiorców. Co  więcej,  TikTok  nie  ogranicza  się  do  biernego  oglądania.  Uczniowie  mogą  sami tworzyć  treści:  nagrać  krótką  scenkę  historyczną,  zaprezentować  doświadczenie  z  fizyki, zarekomendować  książkę  czy  przygotować  językowe  „triki”  dla  kolegów.  Takie  zadania rozwijają  kreatywność,  uczą  krytycznego  korzystania  z  mediów  i  wzmacniają  umiejętności cyfrowe. Nawet jeśli nie każdy filmik stanie się viralem, sama próba stworzenia wartościowej treści ma ogromny walor dydaktyczny. W ten sposób TikTok przestaje być wyłącznie aplikacją do  rozrywki,  a  staje  się  pomostem  między  tradycyjną  szkołą  a  cyfrową  rzeczywistością uczniów.  Korzyści z wykorzystania TikToka w edukacji Największą  korzyścią  płynącą  z  włączenia  TikToka  do  szkolnej  praktyki  jest  podniesienie motywacji  uczniów.  Uczniowie,  którzy  na  co  dzień  korzystają  z  tej  aplikacji,  widzą,  że nauczyciel  „wchodzi  w  ich  świat”  i  komunikuje  się  w  formie  im  bliskiej.  Przykładowo: nauczyciel matematyki może przygotować serię krótkich filmików pod hasłem „Matma w 30 sekund”,  w  których  krok  po  kroku  pokazuje,  jak  rozwiązać  typowe  zadanie  egzaminacyjne. Z kolei  polonista  może  nagrać  „minirecenzję”  lektury  albo  przedstawić  trzy  najważniejsze motywy w „Dziadach cz. III”, dodając atrakcyjne napisy i grafikę. Takie materiały nie zastępują lekcji, ale znakomicie nadają się do powtórek czy utrwalania wiedzy. Kolejną  zaletą  jest  możliwość  aktywnego  zaangażowania  uczniów.  Można  im  zadać stworzenie  własnego  TikToka  jako  pracy  domowej,  np.  krótkiej  scenki  pokazującej  życie średniowiecznego  rycerza,  doświadczenia  fizycznego  wykonanego  w  domu  albo  wiersza wyrecytowanego  w  nietypowy  sposób.  Dla  wielu  uczniów  nagranie  filmiku  bywa  bardziej motywujące niż napisanie tradycyjnej notatki. Przy okazji uczą się planowania, selekcji treści i komunikacji w formie multimedialnej. Dzięki algorytmowi rekomendacji treści nauczycielskie filmiki mają też szansę dotrzeć daleko  poza  jedną  klasę.  Popularny  przykład  to  polscy  edukatorzy,  którzy  tłumaczą zagadnienia  z  chemii  czy  biologii  i  zyskują  setki  tysięcy  wyświetleń.  Oczywiście,  celem szkolnego  TikToka  nie  musi  być  osiągnięcie  „wiralowości”,  ale  taka  dodatkowa  ekspozycja wzmacnia prestiż szkoły i pokazuje, że edukacja może być atrakcyjna również w sieci. Spróbuję to usystematyzować i przedstawić w postaci kilku punktów:  1. Powtarzanie i utrwalanie wiedzy Krótki filmik znakomicie sprawdza  się  jako  „pigułka  wiedzy”. Nauczyciel  języka  angielskiego może nagrać minutowe wideo z trzema najczęściej popełnianymi błędami w czasie Present Perfect. Chemik – pokazać reakcję spalania magnezu, dodając proste wyjaśnienie, dlaczego pojawia się intensywne światło. Takie materiały są idealne do powtórki przed sprawdzianem czy  egzaminem,  a  uczniowie  mogą  je  obejrzeć  wielokrotnie  –  w  przeciwieństwie  do jednorazowego tłumaczenia na lekcji. 


 2. Nauka przez tworzenie TikTok pozwala uczniom nie tylko odbierać treści, ale też je tworzyć. W szkole podstawowej można  zadać  uczniom  przygotowanie  krótkiej  scenki  po  francusku  lub  niemiecku  – np. zamówienie w kawiarni czy pytanie o drogę. Na biologii grupa uczniów może nagrać filmik prezentujący funkcjonowanie układu krwionośnego, posługując się rysunkami, modelami albo własną  pantomimą.  Na  fizyce  –  nagranie  doświadczenia  z  wahadłem,  a  na  matematyce  – pokazanie sposobu obliczenia pola trapezu z użyciem kolorowych kartek. Dzięki temu młodzi ludzie  uczą  się  planowania,  selekcjonowania  treści,  syntezy  informacji  i  kreatywnego  ich przedstawienia. 3. Rozwijanie kompetencji cyfrowych Umiejętność  nagrania  filmu,  dobrania  odpowiedniej  formy,  tła  muzycznego,  napisów i hasztagów to dziś ważne kompetencje medialne. Nauczyciel, który powierza uczniom takie zadania, uczy ich świadomego i krytycznego korzystania z narzędzi, z których korzystają na co dzień. To także okazja, by porozmawiać o tym, czym różni się wartościowy przekaz od pustego viralu czy filmiku, który promuje szkodliwe treści. 4. Wzmacnianie relacji i budowanie wspólnoty Kiedy  nauczyciel  pokazuje,  że  zna  i  rozumie  narzędzia  używane  przez  uczniów,  przełamuje barierę  pokoleniową.  Dla  młodych  ludzi  to  sygnał:  „Mój  nauczyciel  rozumie  mój  świat”. Przykładowo – wychowawca może przygotować krótkie filmiki z przypomnieniem o szkolnej akcji charytatywnej, projekcie czy konkursie. Z kolei uczniowie mogą tworzyć treści promujące wydarzenia klasowe czy szkolne, co wzmacnia poczucie wspólnoty. 5. Nauka w rytmie „microlearningu” Dzisiejsi  uczniowie  często  przyswajają  wiedzę  w  krótkich,  intensywnych  porcjach.  TikTok wpisuje  się  w  ten  trend,  umożliwiając  tworzenie  szybkich  lekcji  trwających  30–60  sekund. Nauczyciel  geografii  może  np.  nagrać  serię  „Państwo  w  60  sekund”,  gdzie  w  każdej  części przedstawia  stolicę,  flagę,  charakterystyczny  krajobraz  i  ciekawostkę.  Tego  typu  materiały łatwo „kolekcjonować” i powtarzać. 6. Kreatywne podejście do trudnych tematów Niektóre  zagadnienia,  które  w  podręczniku  wydają  się  suche  i  nudne,  w  formie  krótkiego filmiku zyskują zupełnie nowe życie. Zamiast listy dat, historyk może przygotować nagranie „Trzy najważniejsze wydarzenia powstania warszawskiego” z krótkimi grafikami i dźwiękami, które oddają klimat epoki. Zamiast suchej reguły ortograficznej, nauczyciel języka polskiego może wykorzystać popularny trend tiktokowy, by w zabawny sposób pokazać, kiedy piszemy „rz”, a kiedy „ż”. 7. Promocja szkoły i dobrych praktyk Publikowanie wartościowych treści edukacyjnych na szkolnym profilu TikToka może stać się wizytówką  szkoły.  Filmik  pokazujący  uczniów  wykonujących  doświadczenie  fizyczne  albo 


 prezentujących  inscenizację  literacką  może  trafić  nie  tylko  do  społeczności  lokalnej,  ale  też do szerszej publiczności. W ten sposób szkoła zyskuje nowoczesny wizerunek i pokazuje, że edukacja może być ciekawa. Wyzwania i zagrożenia Nie  można  jednak  zapominać,  że  TikTok  niesie  też  ze  sobą  pewne  ryzyka.  Najczęściej wskazywanym  zagrożeniem  jest  rozpraszanie  uwagi  –  uczniowie,  szukając  filmiku przygotowanego przez nauczyciela, mogą spędzić pół godziny na przeglądaniu innych treści. Dlatego  ważne  jest,  aby  jasno  ustalić  zasady:  TikTok  w  edukacji  ma  być  narzędziem pomocniczym, a nie głównym kanałem komunikacji. Kolejna kwestia to bezpieczeństwo i ochrona prywatności. Jeśli nauczyciel decyduje się na  publikowanie  filmów  z  udziałem  uczniów,  konieczne  jest  uzyskanie  zgód  rodziców  oraz zadbanie o to, by treści nie naruszały godności i wizerunku dzieci. Dobrym rozwiązaniem jest korzystanie  z  funkcji  ustawienia  prywatności  –  film  może  być  widoczny  tylko  dla  wybranej grupy odbiorców lub zapisany w trybie prywatnym i wyświetlany jedynie na lekcji. Warto także uświadamiać uczniów, że nie wszystkie treści na TikToku są rzetelne. Obok wartościowych  filmów  edukacyjnych  pojawia  się  wiele  nagrań  z  błędami  merytorycznymi, a nawet  szkodliwymi  przekazami.  To  stwarza  okazję  do  rozmowy  o  krytycznym  odbiorze mediów, weryfikowaniu źródeł i świadomym korzystaniu z Internetu. Przykładowo: na lekcji biologii  można  porównać  filmik  o  „cudownych  dietach”  z  rzetelnymi  informacjami w podręczniku, pokazując uczniom, jak rozpoznać manipulację.  Jak bezpiecznie i skutecznie wdrożyć TikToka w szkole? Pierwszym krokiem powinno być ustalenie jasnych reguł. Nauczyciel może określić, w jakim zakresie TikTok będzie używany: czy tylko do nagrań przygotowanych przez niego, czy także do zadań uczniowskich. Warto też włączyć rodziców w rozmowę o bezpieczeństwie i wyjaśnić im, jakie są cele wykorzystania aplikacji. Kolejna  kwestia to umiejętne  korzystanie z  funkcji  aplikacji.  Ustawienia prywatności pozwalają  zablokować  możliwość  komentowania  czy  duetu,  jeśli  nauczyciel  chce  uniknąć ryzyka hejtu. Można też nagrywać filmiki w neutralnej przestrzeni, bez eksponowania uczniów czy  wnętrza  szkoły.  Dobrym  pomysłem  jest  również  tworzenie  serii  tematycznych,  np. „Powtórka do sprawdzianu z historii” czy „Trzy zasady ortografii w minutę”, które uczniowie będą mogli łatwo odnaleźć w przypiętych filmach. W  praktyce  wielu  nauczycieli  wykorzystuje  TikToka  jako  wsparcie  nauki  domowej. Przykład? Po lekcji o procentach uczniowie dostają zadanie: obejrzyjcie filmik z przykładem obliczenia i nagrajcie własny, w którym rozwiązujecie podobne zadanie. Taka praca domowa rozwija nie tylko kompetencje matematyczne, ale także umiejętności cyfrowe i kreatywne.  Podsumowanie TikTok w edukacji nie jest lekarstwem na wszystkie problemy szkoły, ale może stać się cennym narzędziem,  jeśli  będzie  używany  świadomie  i  z  umiarem.  To  medium,  które  pozwala 


 nauczycielowi  wejść  w  przestrzeń  bliską  uczniom,  a  jednocześnie  uczy  ich,  jak  korzystać z nowych technologii w sposób twórczy i odpowiedzialny. Największym wyzwaniem pozostaje znalezienie równowagi między atrakcyjnością a wartością merytoryczną treści. Jeśli się to uda, TikTok  może  stać  się  nie  tylko  aplikacją  rozrywkową,  lecz  także  mostem  łączącym  szkolną ławkę z cyfrowym światem młodzieży.  Jak znaleźć profil na TikToku? Na  TikToku  nie  ma  „kanałów”  jak  na  YouTube  –  są  profile  użytkowników.  Każdy  profil  to strona, na której znajdziesz filmy danej osoby. Link do takiego profilu wygląda na przykład tak: tiktok.com/@nazwa_użytkownika. Jak wejść na profil? 1.  Przez aplikację TikTok: •  Otwórz aplikację. •  Kliknij ikonę lupy („Odkrywaj”). •  Wpisz w wyszukiwarce nazwę profilu, np. @e.polonistka. •  Z listy wyników wybierz odpowiedni profil. 2.  Przez link bezpośredni: •  Wpisz w przeglądarkę adres, np. tiktok.com/@e.polonistka. •  Zostaniesz przeniesiony od razu na stronę tego profilu. Co dalej? Na profilu możesz oglądać filmy, polubić je, dodać komentarz albo kliknąć  „Obserwuj”, aby widzieć kolejne materiały autora.  PROFILE WARTE UWAGI  Poniżej znajdują się specjalnie wybrane profile, które mogą być pomocne w pracy nauczyciela, a jednocześnie na pewno zaciekawią uczniów. To zarówno bardzo popularne konta, jak i mniej znane  profile  –  często  prawdziwe  perełki,  łączące  naukę  z  humorem,  szybkimi  faktami  czy krótkimi animacjami. PRZEWODNIK PO EDUKACYJNYCH PROFILACH TIKTOK  Techniki nauki i organizacja @zadania.i.notatki – Jak robić notatki, które robią wrażenie. @edumagpl – Jak się uczyć i nie tylko, jak nadrabiać zaległości, jak zapamiętywać, techniki zapamiętywania. 


 Fizyka i chemia  Profile polskie  @big.manny1 – Big Manny (Emanuel Wallace) Edukacyjne  eksperymenty  chemiczne.  Emanuel  „Big  Manny"  Wallace  to  twórca,  który w przystępny  sposób  tłumaczy  skomplikowane  teorie  naukowe.  Jest  magistrem  nauk biomedycznych  i  zdobył  popularność,  rosnącą  zwłaszcza  podczas  lockdownu.  Jeden  z  jego filmów,  pokazujący  tworzenie  stopu  sodowo-potasowego,  zdobył  3,5  miliona  wyświetleń w mniej niż 4 miesiące. @pogotowiematurafizyka – Tomasz Madej | Belfer fizyk Nauczyciel  fizyki  wyjaśnia  zagadnienia  maturalne,  mechanikę  i  elektromagnetyzm  w  prosty sposób. Świetne dla licealistów i nauczycieli przygotowujących do egzaminów. @fizyka_ktora_zrozumiesz Ciekawostki i wyjaśnienia fizyki z live'ami Q&A na YouTube, ale treści na TikToku są krótkie i angażujące. Dla młodzieży szukającej motywacji do nauki. @doktor_z_tiktoka – „Ratuj fizykę” Seria edukacyjna z eksperymentami i faktami, łącząca fizykę z chemią. Idealne dla młodszej młodzieży. @profesorka.kasia Ciekawostki  z  fizyki  i  nauki,  podane  z  humorem  i  prostymi  demonstracjami.  Dobre  dla nauczycieli do inspiracji lekcji. @adam_mirek Eksperymenty  naukowe,  chemia  i  fizyka  w  przystępny  sposób.  Dla  nauczycieli  szukających inspiracji. Profile międzynarodowe  @tamuphysastr – Dr Tatiana Fizyczka prezentująca eksperymenty. Tatiana Erukhimova, profesor fizyki z Texas A&M, znana jako „Dr Tatiana”. Jej filmiki z eksperymentami (np. z ciekłym azotem, szczelnymi pompami, piankami,  papierem  toaletowym)  zdobyły  ponad  500  milionów  wyświetleń  na  TikToku, YouTube i Instagramie. @thephysicsgirl – Dianna Cowern Krótki  format  o  procesach  fizycznych,  jak  ruch  czy  energia.  Bardzo  angażujące  dla  uczniów i nauczycieli. 


 @physicsdude Wyjaśnia koncepcje fizyki i matematyki w zabawny, zwięzły sposób, z memami i animacjami. @neildegrassetyson Astrofizyk  prezentuje  fakty,  np.  dotyczące  grawitacji.  Inspirujące  dla  starszej  młodzieży i dyskusji w klasie. @stevespangler Eksperymenty fizyczne w domu, łatwe do powtórzenia na lekcjach. Dla nauczycieli STEM. @billnye Klasyka: eksperymenty i fakty z fizyki, biologii i chemii. Dla dzieci i młodzieży, z humorem. @discovery Odkrycia z królestwa zwierząt, technologii i nauk ścisłych – krótkie klipy dla lekcji. @styro_pyro Szalone eksperymenty inżynieryjne i fizyczne, z ostrzeżeniami bezpieczeństwa. @lab_shenanigans Biochemia i immunologia z memami – dla starszych uczniów i nauczycieli. @encyclopaediabritannica Szybkie lekcje z biologii, fizyki i matematyki w formie piosenek i trendów. Biologia  Profile polskie @biologysolved – Weronika | BIOLOGIA Materiały  maturalne,  wyjaśnienia  dotyczące  zagadnień  z  genetyki  i  ekologii.  Ebooki i wskazówki dla maturzystów.  @kolorowabiologia Podpowiedzi  jak  stworzyć  niesamowite  ilustracje  na  biologię  –  fascynujące  i  pozwalające na rozwijanie własnych umiejętności. Profile międzynarodowe @instituteofhumananatomy Fakty o anatomii człowieka, mięśniach i organach, z użyciem rzeczywistych modeli. Idealne na lekcje biologii i zajęcia z medycyny. @simplebiologist Uproszczone  wyjaśnienia  badań  biologicznych,  np.  o  DNA  czy  zwierzętach.  Dla  młodzieży zainteresowanej nauką. 


 @thecrick Z laboratorium w Londynie: o komórkach, genach i mikrobiologii w zabawny sposób. @hankgreen1 Seria Crash Course o biologii, ewolucji i ekologii – krótkie lekcje dla uczniów i nauczycieli. @naturalhistorymuseum Fakty o zwierzętach, paleontologii i ekosystemach, z zasobami dla edukatorów. Matematyka  Profile polskie @mathema_polska Skuteczna  nauka  matematyki  dla  dzieci  i  młodzieży,  z  kartkówkami  i  poprawą  ocen. Interaktywne i motywujące. @tikowybelfer Nauczycielka  matematyki  i  informatyki:  cykl  dla  szkoły  ponadpodstawowej,  z  filmikami o zbiorach i funkcjach. @ezmatma Matematyka  w  codziennym  życiu  –  rozwiązania  dla  uczniów,  z  humorem  i  praktycznymi przykładami. Profile międzynarodowe @mathswithmisschang Tricki matematyczne, np. mnożenie bez kalkulatora. Dla przygotowań do SAT i lekcji. @iteachalgebra Podstawy algebry i geometrii ukazane poprzez memy i zabawne wideo. Lekkie i angażujące dla młodzieży. @lklogic Rozwiązuje problemy matematyczne, np. procenty, z hackami. Dobre dla szybkich powtórek. @onlinekyne Matematyka i fizyka w życiu codziennym, np. teoria gier czy skale temperatur.  


 Historia  Profile polskie @tojuzhistoria Pasjonat historii Polski i świata dzieli się ciekawostkami o pomnikach i wydarzeniach. Idealny dla uczniów szukających angażujących faktów. @pastforwisdom Poleca narzędzia do nauki historii, np. interaktywne mapy online. Świetne dla maturzystów i nauczycieli przygotowujących lekcje. @joanna_jasitczak Mnóstwo  zabawnej  treści,  ale  również  znajdziemy  kursy  historii  Polski  po  1945  roku. Alternatywa dla tradycyjnej nauki z praktycznymi lekcjami. @historiamatura_zo Przygotowanie do matury z historii, techniki nauki i podręczniki. @cyfrowy.nauczyciel Lekcje  historii  z  użyciem  AI,  animacje  postaci  historycznych  (np.  Piłsudski).  Kreatywne  dla nauczycieli. Profile międzynarodowe  @history Obowiązkowe  dla  każdego  nauczyciela  historii.  Krótkie  lekcje  o  ważnych  wydarzeniach, postaciach i mitach historycznych. Suplement do szkolnych lekcji. @teachinginstyle – Alissa Sympatyczna nauczycielka historii z liceum, dzieli się wskazówkami dydaktycznymi i faktami. 7,5M polubień. @laurencella92 To robi wrażenie! Seria „Gen Z Teaches History” – humorystyczne lekcje historii z perspektywy młodych, 30M wyświetleń. @jeansthoughts – Dr Jean Menzies Zabawne i edukacyjne treści historyczne, rekomendowane dla fanów faktów. @annelisethearchaeologist Archeologia  i  starożytne  cywilizacje  jak  maszyna  czasu  dla  uczniów  zainteresowanych przeszłością. 


 @historyavenue Nietypowe i pomijane fakty historyczne, dla tych, którzy chcą głębszego spojrzenia. @history.time_ Filmy o wydarzeniach i wpływie historii na współczesność, unikalne perspektywy.  Język polski  @polishwithelena Nauczycielka polskiego online, lekcje kultury i zwrotów (np. „uśmiechaj się po polsku”).  @kamilakalinczak Nauczycielka języka polskiego dzieli się wskazówkami o literaturze, gramatyce i przygotowaniu do matury. Przystępne wyjaśnienia lektur i zasad językowych. Idealne dla uczniów i nauczycieli szukających inspiracji.   @polishglots – Uliana Hirniak Skupia  się  na  tekstach  wykorzystywanych  na  lekcjach  języka  polskiego,  inspiracjach dla nauczycieli i uczniów. Popularne filmy o metodach nauczania i angażowaniu uczniów.  @profesor_daro – Dariusz Martynowicz Nauczyciel  Roku  2021.  Kreatywne  lekcje  polskiego,  omówienia  lektur,  porady  dydaktyczne dla nauczycieli i angażujące treści dla uczniów (np. projekty z TikTokiem). Bardzo popularny w środowisku polonistów.   @pani.flobo – Marta Florkiewicz-Borkowska Inspiracje dla nauczycieli: scenariusze lekcji, analiza literatury, integracja TikToka w nauczaniu (np. filmy o „Dziadach” czy gramatyce).   @nauczycielka.i.pies – Basia Nauczycielka  z  humorem.  Życie  pedagoga,  ale  z  elementami  języka  polskiego:  gramatyka w codzienności,  motywacja  do  lektur.  Nie  jest  czysto  edukacyjne,  ale  inspiruje  nauczycieli do lekcji z TikTokiem. Popularna za autentyczność.   @babka_od_polskiego Polonistka  –  omówienia  lektur,  gramatyka,  przygotowanie  do  matury.  Ciekawostki  z  języka polskiego, porady do egzaminów. Dla uczniów i nauczycieli – proste wyjaśnienia i quizy.   @trudny_jezyk_polski – Kasia Dammicco Profil  edukacyjny  poświęcony  trudnym  aspektom  języka  polskiego.  „Dziwię  się  światu  po polsku” – skupia się na zabawnym komentowaniu polszczyzny.   @e.polonistka „Pani  od  polaka”  –  profil  edukacyjny  o  języku  polskim,  egzaminie  ósmoklasisty,  maturze i serialach. Przystępne treści polonistyczne. 


 Grzegorz Kalejta  Edukacja obywatelska – rewolucja w kształceniu młodych obywateli? Pierwsze kroki edukacji obywatelskiej: między teorią a rzeczywistością  Od  1  września  2025  roku  polskie  szkoły  ponadpodstawowe  wzbogacą  się  o  nowy, obowiązkowy  przedmiot  –  edukację  obywatelską.  Ta  innowacyjna  forma  kształcenia  ma za zadanie przekształcić sposób, w jaki młodzi ludzie postrzegają swoją rolę w społeczeństwie i przygotować ich do aktywnego uczestnictwa w życiu demokratycznym. Czym jest edukacja obywatelska? Edukacja  obywatelska  to  przedmiot,  który  wykracza  daleko  poza  tradycyjne  nauczanie teoretyczne.  Jej  głównym  celem  jest  kształtowanie  świadomego,  odpowiedzialnego i aktywnego  obywatela,  który  zna  swoje  prawa,  rozumie  zasady  funkcjonowania demokratycznego państwa i potrafi skutecznie działać na rzecz wspólnoty. Przedmiot  ten  będzie  realizowany  w  liceum  ogólnokształcącym  i  technikum w wymiarze  3  godzin  w  całym  cyklu  kształcenia,  a  także  w  branżowej  szkole  I  stopnia. Wdrożenie  odbędzie  się  etapowo  –  w  roku  szkolnym  2025/2026  rozpocznie  się  w  klasach drugich, w roku 2026/2027 obejmie również klasy trzecie, a w roku 2027/2028 – klasy czwarte.  Trzy filary oceniania  Nowością w systemie edukacyjnym jest sposób oceniania osiągnięć uczniów, który opiera się na trzech kluczowych elementach:  1. Wiedza i umiejętności Program nauczania został podzielony na siedem działów tematycznych, odzwierciedlających sześć kręgów wspólnot, w których funkcjonuje każdy uczeń: • Rodzina – podstawowa komórka społeczna, pierwsza szkoła życia obywatelskiego. • Szkoła – miejsce kształtowania postaw demokratycznych i współpracy. • Wspólnota  lokalna  i  regionalna  –  najbliższe  otoczenie,  w  którym  można  realnie wpływać na zmiany. • Ojczyzna – szerszy kontekst narodowy i kulturowy. • Wspólnota europejska – wymiar integracji i współpracy międzynarodowej. • Wspólnota międzynarodowa – globalne wyzwania i odpowiedzialność 


 Taka struktura pozwala uczniom zrozumieć, jak ich działania na różnych poziomach wpływają na funkcjonowanie całego systemu społecznego. 2. Prawdziwe działania obywatelskie Każdy  uczeń  będzie  zobowiązany  do  wyboru  i  zrealizowania  czterech  różnych  działań obywatelskich. Nie są to symulacje czy zabawy – to rzeczywiste aktywności, które mają realny wpływ na otoczenie. Przykłady takich działań obejmują: • sondę uliczną – badanie opinii publicznej na temat ważnych problemów społecznych; • obchody  rocznicowe  –  organizację  wydarzeń  upamiętniających  ważne  momenty historyczne; • spotkanie z radnym – bezpośredni kontakt z przedstawicielami władzy lokalnej; • zbiórkę publiczną – mobilizację społeczności wokół konkretnej potrzeby; • wolontariat – bezinteresowną pomoc innym. Na zakończenie uczniowie przygotują portfolio dokumentujące te doświadczenia, co pozwoli im refleksyjnie ocenić własne zaangażowanie i wyciągnąć wnioski na przyszłość. 3. Projekt edukacyjny Trzecim elementem oceny jest realizacja projektu społecznego lub badawczego, który ma na celu rozwiązanie konkretnego problemu zidentyfikowanego przez uczniów. W ciągu dwóch lat nauki  każdy  uczeń  musi  zrealizować  przynajmniej  jeden  taki  projekt,  choć  zachęca  się do podejmowania większej liczby inicjatyw. Projekty  mogą  dotyczyć  różnorodnych  zagadnień  –  od  problemów  lokalnych,  jak poprawa  bezpieczeństwa  w  okolicy  szkoły,  przez  inicjatywy  ekologiczne,  aż  po  badania społeczne  dotyczące  postaw  młodzieży.  Kluczowe  jest,  aby  projekt  miał  realny  wpływ na otoczenie i uczył młodych ludzi skutecznego działania.  Praktyczne podejście do obywatelskości Edukacja  obywatelska  różni  się  od  tradycyjnych  przedmiotów  społecznych  tym,  że  kładzie nacisk na praktyczne doświadczanie obywatelskości. Zamiast tylko teoretycznego poznawania mechanizmów  demokracji,  uczniowie  będą  je  testować  w  działaniu,  ucząc  się  jednocześnie brania odpowiedzialności za konsekwencje swoich decyzji. Takie podejście ma szczególne znaczenie w czasach, gdy młodzi ludzie często czują się odłączeni  od  procesów  decyzyjnych  i  sceptycznie  patrzą  na  możliwości  wpływania na rzeczywistość. Poprzez bezpośrednie zaangażowanie w działania obywatelskie uczniowie mogą  przekonać  się,  że ich  głos  ma  znaczenie  i że  mogą  realnie  kształtować  otaczający  ich świat.    


 Jak będzie wyglądać nauczanie? Instytut  Badań  Edukacyjnych  zaleca  nauczycielom  stosowanie  metod,  które  rozwijają umiejętności społeczne, twórcze myślenie i zdolność rozwiązywania problemów. W praktyce oznacza to odejście od tradycyjnych wykładów na rzecz aktywnych form pracy z uczniami. Na zajęciach uczniowie będą między innymi uczestniczyć w różnych formach debat – od  klasycznej  debaty  „za"  i  „przeciw",  przez  debatę  oksfordzką,  po  dyskusje  panelowe i plenarne.  Będą  także  wcielać  się  w  różne  role  społeczne  poprzez  odgrywanie  sytuacji i elementy dramy edukacyjnej. Do analizy problemów społecznych posłużą im narzędzia znane z biznesu i zarządzania, takie  jak  analiza  SWOT  czy  drzewo  decyzyjne.  Uczniowie  poznają  także  metodę  studium przypadku, która pozwoli im badać rzeczywiste sytuacje polityczne i społeczne. W  pracy  grupowej  będą  stosowane  techniki  takie  jak  burza  mózgów  czy  metaplan, a technologie  wspomogą  naukę  poprzez  WebQuesty  –  projekty  badawcze  wykorzystujące zasoby internetowe. Całość uzupełnią symulacje procesów demokratycznych, podczas których uczniowie będą mogli w praktyce doświadczyć, jak funkcjonują mechanizmy podejmowania decyzji w społeczeństwie.  Wyzwania i perspektywy Wprowadzenie  edukacji  obywatelskiej  to  ambitne  przedsięwzięcie,  które  stawia  przed nauczycielami nowe wyzwania. Będą oni musieli nie tylko  przekazywać wiedzę, ale również pełnić  rolę  mentorów  wspierających  uczniów  w  ich  działaniach  obywatelskich.  Wymaga  to zarówno odpowiedniego przygotowania merytorycznego, jak i umiejętności organizacyjnych, a także opanowania różnorodnych metod aktywizujących. Sukces przedmiotu będzie zależał od tego, czy uda się stworzyć autentyczne możliwości działania  dla  młodych  ludzi.  Szkoły  będą  musiały  nawiązać  współpracę  z  instytucjami lokalnymi,  organizacjami  społecznymi  i  przedstawicielami  władz,  aby  zapewnić  uczniom rzeczywiste pole do aktywności.  Przygotowanie na przyszłość Edukacja obywatelska to odpowiedź na potrzeby współczesnego świata, w którym skuteczne funkcjonowanie wymaga nie tylko wiedzy, ale również umiejętności współpracy, krytycznego myślenia  i  odpowiedzialnego  działania.  Młodzi  ludzie,  którzy  przejdą  przez  ten  system kształcenia, będą  lepiej przygotowani  do  podejmowania  świadomych  decyzji  jako  wyborcy, do angażowania  się  w  życie  społeczne  i  do  rozwiązywania  problemów  w  sposób konstruktywny. Wprowadzenie  tego  przedmiotu  może  oznaczać  początek  głębokich  zmian  w  polskim społeczeństwie – zmian, które będą owocować przez następne dziesięciolecia, gdy absolwenci szkół  ponadpodstawowych  będą  wchodzić  w  dorosłe  życie  z  bagażem  praktycznych doświadczeń obywatelskich i świadomością swojej roli w demokratycznym państwie. Edukacja  obywatelska  to  nie  tylko  nowy  przedmiot  w  szkole  –  to  inwestycja w przyszłość polskiej demokracji i społeczeństwa obywatelskiego. 


 Głosy krytyczne i wyzwania Wprowadzenie  edukacji  obywatelskiej  nie  obywa  się  bez  kontrowersji.  Przedmiot  edukacja obywatelska  zakłada  omawianie  podczas  zajęć  tematów  związanych  z  bieżącymi zagadnieniami społeczno-politycznymi, w tym także tematów dzielących Polaków i budzących w polskim społeczeństwie kontrowersje. To sprawia, że niektórzy obawiają się upolitycznienia szkolnej edukacji. Główne  zastrzeżenia  dotyczą  kilku  kwestii.  Po  pierwsze,  praktyczny  charakter  przedmiotu może okazać się problemem w szkołach, które nie mają dostatecznych zasobów ani kontaktów z lokalnymi instytucjami do realizacji autentycznych działań obywatelskich. Organizacja sond ulicznych, spotkań z radnymi czy projektów społecznych wymaga znacznego zaangażowania organizacyjnego ze strony szkół. Po drugie, nauczyciele będą musieli zmierzyć się z nowymi wyzwaniami metodycznymi. Przejście  od  tradycyjnego  nauczania  opartego  na  podręcznikach  do  prowadzenia  debat, symulacji i projektów społecznych wymaga dodatkowego przygotowania i umiejętności, które nie wszyscy pedagodzy mogą posiadać. Trzecią  kwestią  sporną  jest  sam  fakt  zastąpienia  krytykowanego  hitu,  czyli  historii i teraźniejszości.  Niektórzy  eksperci  wyrażają  obawy,  że  uczniowie  mogą  stracić  kontakt z szerszą perspektywą historyczną, która była elementem poprzedniego przedmiotu, na rzecz skupienia się wyłącznie na bieżących kwestiach społecznych. Warto również pamiętać, że skuteczność edukacji obywatelskiej będzie w dużej mierze zależała od tego, jak szkoły poradzą sobie z praktyczną stroną przedmiotu. Bez rzeczywistych możliwości  działania  dla  uczniów,  przedmiot  może  stać  się  kolejnym  teoretycznym ćwiczeniem, co byłoby przeciwne jego podstawowym założeniom.        


 Milena Probola  Edukacja zdrowotna – nowy przedmiot w szkołach  Od września 2025 roku w szkołach pojawił się nowy, nieobowiązkowy przedmiot – edukacja zdrowotna. Zastąpił on dotychczasowe wychowanie do życia w rodzinie, jednak nie stanowi jego  kontynuacji.  Jest  to  odpowiedź  na  wyzwania  współczesności,  z  którymi  mierzy  się młodzież:  brak  równowagi  między  nauką  a  odpoczynkiem,  niska  aktywność  fizyczna, nadmierne korzystanie z ekranów, wzrastający poziom stresu czy trudności emocjonalne. Celem  edukacji  zdrowotnej  jest  wyposażenie  uczniów  w  wiedzę,  umiejętności i postawy sprzyjające zdrowiu fizycznemu, psychicznemu, społecznemu oraz środowiskowemu – nie tylko w okresie szkolnym, lecz przez całe życie. Nowy  przedmiot  opiera  się  na  podejściu  interdyscyplinarnym,  integrującym  wiedzę z zakresu  medycyny,  psychologii,  socjologii,  biologii,  pedagogiki  i  technologii.  Zdrowie postrzegane  jest  tu  jako  dynamiczny  proces,  uwarunkowany  przez  czynniki  biologiczne, środowiskowe,  społeczne  i  kulturowe.  Zgodnie  z  definicją  Światowej  Organizacji  Zdrowia (WHO),  zdrowie  to  nie  tylko  brak  choroby,  ale  stan  pełnego  dobrostanu  fizycznego, psychicznego i społecznego. Edukacja zdrowotna nie ogranicza się zatem do profilaktyki, lecz obejmuje  rozwijanie  umiejętności  życiowych,  takich  jak  radzenie  sobie  ze  stresem, komunikacja  interpersonalna,  podejmowanie  decyzji  czy  krytyczna  analiza  informacji związanych ze zdrowiem. Jednym  z  kluczowych  obszarów  jest  rozwijanie  alfabetyzmu  zdrowotnego,  czyli zdolności  do  pozyskiwania,  rozumienia  i  praktycznego  wykorzystywania  informacji dotyczących zdrowia. Uczeń, który potrafi ocenić wiarygodność źródeł, rozumie konsekwencje stylu życia i świadomie zarządza swoim czasem, jest lepiej przygotowany do podejmowania decyzji sprzyjających dobrostanowi. W tym procesie rola nauczyciela wykracza poza przekaz wiedzy – staje się on przewodnikiem, który inspiruje, towarzyszy w refleksji i wspiera uczniów w odkrywaniu ich własnej drogi do zdrowia. Instytut  Badań  Edukacyjnych  rekomenduje  stosowanie  metod  aktywizujących,  które angażują uczniów poprzez działanie, refleksję i współpracę. Analiza SWOT, drzewo decyzyjne, WebQuest,  symulacje,  debaty,  drama  czy  studium  przypadku  pozwalają  uczniom  uczyć  się w sposób praktyczny i angażujący. Takie techniki sprzyjają rozwijaniu krytycznego myślenia, poczucia odpowiedzialności oraz kompetencji społecznych. Poniżej przedstawiam trzy propozycje ćwiczeń, które mogą stać się inspiracją do pracy na lekcjach edukacji zdrowotnej:   


 1.  „Mapa mojego dnia”  Ćwiczenie to ma na celu zachęcenie uczniów do refleksji nad codziennym funkcjonowaniem oraz  do  świadomego  podejmowania  decyzji  dotyczących  stylu  życia.  Każdy  uczeń przygotowuje graficzną mapę swojego typowego dnia, zaznaczając czas przeznaczony na sen, naukę, aktywność fizyczną, odpoczynek, relacje z innymi oraz korzystanie z Internetu i mediów cyfrowych.  Następnie  uczniowie  analizują  swoje  mapy  pod  kątem  zgodności  z  zaleceniami Światowej  Organizacji  Zdrowia  (WHO),  takimi  jak:  minimum  8  godzin  snu  w  przypadku nastolatków,  co  najmniej  60  minut  umiarkowanej  lub  intensywnej  aktywności  fizycznej dziennie  oraz  ograniczenie  czasu  spędzanego  przed  ekranem.  Dzięki  temu  uczniowie  mają możliwość skonfrontowania własnych nawyków z rekomendacjami ekspertów i zrozumienia, jakie  konsekwencje  dla  zdrowia  i  samopoczucia  niesie  brak  równowagi.  W  dalszej  części zadania uczniowie, pracując w grupach, identyfikują mocne  strony swojego planu dnia oraz obszary  wymagające  poprawy.  Następnie  opracowują  listę  propozycji  zdrowych  nawyków, które  mogą  wdrożyć  w  codziennym  życiu,  np.  regularne  przerwy  w  nauce,  aktywny wypoczynek  na  świeżym  powietrzu  czy  ograniczenie  korzystania  z  urządzeń  cyfrowych. Ćwiczenie  rozwija  samoświadomość,  uczy  planowania  oraz  kształtuje  odpowiedzialność za podejmowane  decyzje.  Stanowi  również  wartościowy  punkt  wyjścia  do  dyskusji o równowadze  między  obowiązkami  szkolnymi  a  czasem  regeneracji,  a  także  o  znaczeniu aktywności fizycznej dla dobrostanu psychicznego i emocjonalnego.   Karta pracy: Mapa mojego dnia. Opracowanie własne. 


 2.  „Moje zdrowie w pięciu krokach” Ćwiczenie to wspiera rozwój świadomości zdrowotnej oraz pomaga w tworzeniu konkretnych strategii dbania o własny dobrostan. Uczniowie indywidualnie tworzą osobisty plan poprawy zdrowia, oparty na pięciu obszarach: sen, ruch, odżywianie, relacje i odpoczynek. Każdy krok powinien zawierać jedno konkretne działanie możliwe do wdrożenia w najbliższym tygodniu, np. „Będę kłaść się spać przed 23:00.”, „Codziennie po szkole pójdę na spacer.”, „Zrezygnuję ze słodzonych napojów”. Następnie uczniowie dzielą się swoimi planami z klasą, a nauczyciel wraz  z  grupą tworzy  „Tablicę zdrowych  kroków”  – wizualną  mapę inspiracji  dla  wszystkich. Ćwiczenie wzmacnia poczucie sprawczości, pokazuje, że zmiana zaczyna się od małych kroków i zachęca do wzajemnego wspierania się w realizacji celów.  3.  „Drzewo decyzji – zdrowe wybory” W  tym  ćwiczeniu  uczniowie  analizują  sytuacje,  w  których  trzeba  podjąć  decyzję  związaną ze zdrowiem (np. wybór przekąski, organizacja czasu wolnego, korzystanie z telefonu przed snem). Tworzą schemat drzewa decyzyjnego, rozważając różne opcje oraz ich konsekwencje. Następnie  porównują  swoje  rozwiązania  w  grupach  i  dyskutują,  które  decyzje  wspierają zdrowie, a które mogą mu szkodzić.  Ćwiczenie rozwija umiejętność krytycznego myślenia i podejmowania świadomych wyborów. Takie  aktywności  nie  tylko  uatrakcyjniają  lekcje,  ale  przede  wszystkim  nadają  im wymiar  praktyczny  i  osobisty.  Uczniowie  doświadczają,  że  zdrowie  nie  jest  pojęciem abstrakcyjnym, lecz kształtuje się w codziennych wyborach i nawykach. Na zdrowie młodego człowieka wpływa wiele czynników, m.in. relacje rodzinne, klimat szkoły,  interakcje  z  rówieśnikami  oraz  treści  obecne  w  mediach.  Rodzice,  poprzez  swoje nawyki,  modelują  zachowania  dzieci,  kształtując  ich  postawy  wobec  zdrowia.  Szkoła,  jako centrum  lokalnej  społeczności,  ma  potencjał  do  inicjowania  działań  integrujących  różne środowiska wokół wspólnego celu – troski o dobrostan dzieci i młodzieży. Instytucje publiczne mogą  wspierać  szkoły,  oferując  programy  profilaktyczne  oraz  zapewniając  dostęp do infrastruktury  sportowej.  Media  z  kolei  odgrywają  istotną  rolę  w  kształtowaniu  norm społecznych  sprzyjających  zdrowemu  stylowi  życia.  W  tym  kontekście  edukacja  zdrowotna realizowana  w  szkole  może  stać  się  impulsem  do  szerszej  refleksji  społecznej  nad  wspólną odpowiedzialnością za zdrowie młodego pokolenia. Dla nauczycieli nowy przedmiot stanowi wyzwanie, ale także szansę. To okazja do rozmów o emocjach, relacjach, stresie i odpoczynku – tematach, które często są dla uczniów ważniejsze niż  kolejne  oceny  w  dzienniku.  W  świecie  pełnym  bodźców  szkoła  może  stać  się  miejscem, które uczy, jak dbać o siebie i innych – nie tylko dziś, ale również w dorosłym życiu. Interdyscyplinarne i holistyczne podejście do zdrowia to inwestycja w przyszłość całego społeczeństwa. Dobrostan młodych ludzi buduje się w codziennych decyzjach: ile śpimy, jak się  odżywiamy,  jak  spędzamy  czas  wolny  i  jak  dbamy  o  relacje.  Wprowadzenie  edukacji zdrowotnej daje nauczycielom realne narzędzia, aby wspierać uczniów w rozwijaniu postaw prozdrowotnych – inspirując ich do świadomego życia tu i teraz, a także w przyszłości. Załącznik: https://cen.suwalki.pl/pdf/moje_zdrowie%20w%205%20krokach.pdf 


 Bibliografia: 1. https://ore.edu.pl/wp-content/uploads/phocadownload/6latek/edukacja_zdrowotna_sp.pdf [data dostępu: 18.08.2025]. 2. https://sosdlaedukacji.pl/nauka-alfabetyzmu-zdrowotnego/ [data dostępu: 21.08.2025]. 3. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33239350/ [data dostępu: 26.08.2025]. 4. https://ore.edu.pl/2025/08/podstawa-programowa/ [data dostępu: 29.08.2025]. 5. https://ncez.pzh.gov.pl/ruch_i_zywienie/nowe-zalecenia-who-dotyczace-aktywnosci-fizycznej/ [data dostępu: 1.09.2025]. 6. https://ore.edu.pl/2025/08/edukacja-zdrowotna-informacje/ [data dostępu: 5.09.2025]. 7. https://zpe.gov.pl/edukacja-zdrowotna [data dostępu: 11.09.2025]. 8. https://www.gov.pl/web/edukacja/edukacja-zdrowotna [data dostępu: 15.09.2025].             


 Dorota Anna  Jabłońska, Ewa Beata Sidorek  Szkoła przyszłości już dziś – innowacje  w I Liceum Ogólnokształcącym z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Marii Konopnickiej w Suwałkach  I Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Marii Konopnickiej w Suwałkach mieści się w historycznym budynku zaprojektowanym w stylu klasycystycznym przez Antonio Corazziego.  Prace  budowlane  rozpoczęto  29  czerwca  1843  roku  od  wmurowania  kamienia węgielnego,  a  zakończono  dwa  lata  później.  W  roku  1846  szkołę  wyposażono  i  oddano do użytku. Stała się ona nie tylko miejscem nauczania, ale też była grzybnią kulturową Suwałk i regionu.  Tu  kształcono  polską  inteligencję,  nawet  w  czasach  zaborów  uczyli  się  tu  przede wszystkim  Polacy,  o  czym  świadczą  spisy  uczniów  i  nazwiska  wpisane  do  „Złotej  Księgi” istniejącej  od  roku  szkolnego  1835/36.  Od  lat  stanowi  więc  ważne  miejsce  w  życiu mieszkańców  miasta  i  regionu.      W  latach  1990–1994 przeprowadzono  remont  budynku,  a w 2009  roku  oddano  do  użytku  nowoczesną  halę  sportową.  Obecnie  budynek  I  LO z Oddziałami  Dwujęzycznymi  im.  Marii Konopnickiej  w  Suwałkach  jest  nowoczesną  szkołą, wyposażoną  w  najbardziej  zaawansowany  technicznie  sprzęt  edukacyjny.  Szkoła  właśnie przygotowuje  się  do  jubileuszu  190-lecia  istnienia  i  jest to  dobry  moment,  aby przedstawić nowoczesne oblicze tej placówki.  I Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej w Suwałkach to szkoła z wieloletnią tradycją, sięgającą XIX wieku. Wkrótce po założeniu stała się główną szkołą średnią w regionie.  Ukończyły ją pokolenia suwalczan i nie tylko. Choć szkoła jest dumna ze swojej bogatej historii, dąży do połączenia tradycji z nowoczesnością — właśnie dlatego podejmuje wiele starań, aby wdrożyć  nowatorskie  działania,  takie  jak  włączenie  do  swojej  oferty  programu  Matury Międzynarodowej,  co  finalnie  pozwoliło  uzyskać  autoryzację  do  realizacji  Dyplomowego Programu IB w 2019 roku. Następnie wdrożono programy: Cyber Mil z klasą oraz  Deutsches Sprachdiplom.  Warto  zaznaczyć,  że  Minister  Obrony  Narodowej  3  lipca  2021  roku zainaugurował  program  Cyber  Mil  z  klasą,  wręczając  certyfikaty  dyrektorom  wyróżnionych szkół  w  Wojskowej  Akademii  Technicznej  w  Warszawie.  Ogólnopolska  inauguracja  tego programu, transmitowana w telewizji ogólnopolskiej, odbyła się 1 września 2021 roku w I LO w  Suwałkach.   Do udziału w  projekcie zakwalifikowanych zostało  16  szkół z  całej  Polski,  po jednej  w  każdym  województwie.  W  województwie  podlaskim  klasa  o  tym  profilu  jest  tylko w suwalskim liceum. Z kolei program matury międzynarodowej jest w naszym województwie od  lat  realizowany w  jednym z  białostockich  liceów, zaś drugą  szkołą w  regionie,  która  ten model  nauczania  prowadzi,  jest  właśnie  I  LO  z  Oddziałami  Dwujęzycznymi  im.  Marii Konopnickiej  w  Suwałkach.  Równie  nowatorsko  szkoła  wdraża    program  Deutsches Sprachdiplom.    Realizatorem  tej  innowacji  jest,  analogicznie  jak  w  przypadku  programu matury międzynarodowej, także II Liceum Ogólnokształcące w Białymstoku, zaś suwalskie I LO jest drugą placówką w całym regionie, która ma w swojej ofercie realizację owego programu. 


 Program IB: Diploma Programme – program matury międzynarodowej Program  matury  IB  trwa  dwa  lata,  więc  uczniowie  po  drugiej  klasie  wybierają  kierunek kształcenia i decydują, czy zostają w klasie międzynarodowej i  przygotowują się do matury IB, czy  też  realizują  program  kończący  się  maturą  polską.    Na  tym  etapie  również  uczniowie o profilu  klasy  IB  wybierają  6  przedmiotów,  z  czego  3  realizowane  będą  na  poziomie podstawowym i 3 na poziomie rozszerzonym lub 2 na poziomie podstawowym i  4 na poziomie rozszerzonym.  Kluczowymi  komponentami  tego  procesu  kształcenia  są  również:  Teoria Wiedzy  (TOK),  czyli  kurs  rozwijający  umiejętności  krytycznego  myślenia,  Praca  Badawcza (Extended  Essay)  –  niezależny  projekt  badawczy  oraz  Kreatywność,  aktywność,  wolontariat   (CAS) – aktywności pozalekcyjne promujące rozwój osobisty. Każdy ze zdających maturę IB musi przystąpić do egzaminów pisemnych minimum z sześciu przedmiotów, w tym obowiązkowo z matematyki i języka narodowego. W I LO w Suwałkach międzynarodowi maturzyści zdają egzaminy z takich przedmiotów jak: biologia, chemia, fizyka, język  polski,  język  niemiecki,  język  hiszpański,  język  angielski,  psychologia,  zarządzanie w biznesie, informatyka,  technika informatyczna w globalnym społeczeństwie, sport i nauka o  zdrowiu.  Wprowadzamy  także  przedmiot  religie  świata.    Językiem  wykładowym i egzaminacyjnym  jest  język  angielski.  Egzaminy  z  poszczególnych  przedmiotów  są kilkustopniowe:  uczniowie  zdają  najpierw  egzaminy  wewnętrzne  (pisemne  bądź  ustne, w zależności  od  przedmiotu),  a  w  kwietniu  i  maju  przystępują  do  egzaminów  końcowych. Każdego  roku  wyniki  egzaminów  IB  są  przesyłane  elektronicznie  do  Suwałk  w  dniu  5  lipca z Centrum  Egzaminacyjnego  IB  w  Cardiff  w  Wielkiej  Brytanii.  Dyplomy  matury międzynarodowej przesyłane są w sierpniu, natomiast Centrum Egzaminacyjne IB w Cardiff wysyła  elektronicznie  w  dniu  5  lipca  (dzień  ogłoszenia  wyników  matury  IB)  wyniki do wskazanych przez zdającego uczelni wyższych.  I  LO  w  Suwałkach  jest  szkołą  publiczną,  uczniowie  nie  ponoszą  więc    kosztów związanych  z  procesem  edukacyjnym,  natomiast  ponoszą  koszty  egzaminów  maturalnych  z sześciu przedmiotów.  Kadra  nauczycielska  jest  polska,  a  wielu  nauczycieli  ukończyło dodatkowe kursy językowe, studia językowe, a także zagraniczne szkolenia specjalistyczne, by rozwinąć  swoje  kompetencje  niezbędne    w  nauczaniu  w  Diploma  Programme.  Program nauczania jest szeroki i zrównoważony, wspierający zainteresowania uczniów.  Szkoła oferuje realizację programu opartą na międzynarodowych standardach z wielu przedmiotów, w tym: wychowanie fizyczne, zdrowie i sport, hiszpański ab initio i hiszpański B, aby  odpowiadać  na  indywidualne  talenty  uczniów,  zgodnie  z  misją  i  wizją  szkoły.  Program zapewnia  stopniowy,  logiczny  rozwój  wiedzy,  bazując  na  wcześniejszym  doświadczeniu uczniów,  ale  biorąc  też  pod  uwagę  ich  zakładane  cele.  Przejście  do  DP  jest  odpowiednio przygotowywane  w  dwóch  wcześniejszych  latach,  a  nauczyciele  przedmiotowi  dopasowują program  pionowo,  ucząc  również  potrzebnego  słownictwa  angielskiego.  W  trakcie  DP uczniowie  otrzymują  wsparcie  odpowiadające  ich  potrzebom  akademickim,  społecznym, fizycznym i emocjonalnym. Program wspiera rozwój cech profilu ucznia IB, które są widoczne w każdej klasie DP. Podsumowując, warto podkreślić, że program ten jest akceptowany przez wszystkie uniwersytety na całym świecie, a na polskich uczelniach matura międzynarodowa 


 ma bardzo korzystny przelicznik punktowy. Co najważniejsze, program ten w swojej filozofii zakłada holistyczne podejście do edukacji, rozwija umiejętności interpersonalne, analityczne i krytycznego myślenia. Trwały rozwój programu skupia się na dobrostanie uczniów, a szkoła jest zaangażowana w tworzenie środowiska nauki wysokiej jakości. Program ,,CYBER.MIL z klasą” – jako innowacja w I Liceum Ogólnokształcącym z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Marii Konopnickiej w Suwałkach Celem  tej  innowacji  jest  umożliwienie  uczniom  zdobycia  dodatkowej  wiedzy  w  zakresie  ochrony cyberprzestrzeni  i  kryptologii  oraz  rozwój  kompetencji,  które  nie  są  objęte  standardowym programem nauczania. Celem jest także zbudowanie bazy naboru do korpusów osobowych kadry  zawodowej  i  naukowej  Sił  Zbrojnych  Rzeczypospolitej  Polskiej  na  potrzeby  jednostek organizacyjnych  resortu  obrony  narodowej,  w obszarze  bezpieczeństwa  informatycznego i teleinformatycznego. Program zapewnia uczniom warunki do zdobywania wiedzy w obszarze współczesnych  zagrożeń  cyfrowych,  zarządzania  ryzykiem  w  sferze  cyberbezpieczeństwa, bezpieczeństwa  systemów  informatycznych,  systemów  bezpieczeństwa  sieciowego  oraz kryptograficznych  aspektów  ochrony  danych,  a  także  do  zdobywania  wiedzy  z  zakresu zaawansowanej matematyki, fizyki, informatyki i innych nauk wykorzystywanych w obszarze cyberbezpieczeństwa.  Innowacja  rozpoczęła  się  1  września  2021  roku  utworzeniem  15-osobowej  klasy o profilu  „Cyberbezpieczeństwo  i  nowoczesne  technologie  informatyczne”,  i  jest kontynuowana. W jej ramach realizowane są przedmioty specjalistyczne w ilości 210 godzin z zakresu informatyki i cyberbezpieczeństwa: wstęp do programowania i algorytmiki, wstęp do robotyki, architektura i organizacja komputerów, sieci komputerowe, praktyczne aspekty kryptologii,  technologie  webowe  i  mobilne,  systemy  baz  danych,  systemy  operacyjne, zabezpieczenia sieciowe i teleinformatyczne, ataki sieciowe i złośliwe oprogramowanie. Wykwalifikowana i doświadczona kadra pedagogiczna oraz nowocześnie wyposażona baza  dydaktyczna  gwaratuje  wysoki  poziom  programu.  Na  starcie  szkoła  zyskała  kwotę 250 000 zł na zakup sprzętu informatycznego, rozwój sieci komputerowej, a także zatrudnienie specjalistycznej kadry naukowej. Zajęcia dydaktyczne z zakresu informatyki i cyberbezpieczeństwa  oraz  innych  przedmiotów  specjalistycznych  są  prowadzone  przez posiadających odpowiednie przygotowanie nauczycieli szkoły oraz nauczycieli akademickich z uczelni wyższych na zasadzie zawartych porozumień z Wojskową Akademią Techniczną oraz Politechniką  Białostocką.  Placówkę  we  właściwym  przebiegu  procesu  dydaktycznego wspierają  jednostki  organizacyjne  resortu  obrony  narodowej  oraz  instytuty  naukowe. „Program  Cyber  Mil  z  klasą”  to  innowacja    pedagogiczna,  dlatego  każdy  uczeń  uczestniczy przede  wszystkim  w  praktycznych  zajęciach  z  wykorzystaniem  nowoczesnych  systemów operacyjnych  i  pakietów  obliczeń  symbolicznych.  Ma  możliwość  obserwacji  pracy profesjonalnych jednostek Ministerstwa Obrony Narodowej, różnych instytutów naukowych oraz  firm  z  branży  cyberbezpieczeństwa,  uczestnicząc  m.in.    w  letnich  obozach  naukowych organizowanych  przez  najlepsze  i  najbardziej  prestiżowe  uczelnie  wojskowe:  Wojskową 


 Akademię  Techniczną  w  Warszawie,  Akademię  Wojsk  Lądowych  we  Wrocławiu  i  Akademię Marynarki Wojennej w Gdyni.   Nauka w Cyber Mil z klasą to bilet wstępu na praktycznie każdą prestiżową uczelnię. Jeśli  uczeń  wybierze  uczelnię  wojskową  lub  cywilną,  będzie  mu  dużo  łatwiej  przyswoić zagadnienia z programu studiów, bo zostanie już wcześniej wyposażony w konkretną wiedzę. Należy  pamiętać,  że  dzisiaj  walka  z  zagrożeniem  w  cyberprzestrzeni  to  wyzwanie  już  nie przyszłości,  a  teraźniejszości  i  zapotrzebowanie na  specjalistów  w   tej dziedzinie  ,  nie  tylko w armii, będzie wyłącznie rosnąć. Trudno dziś wyobrazić sobie przedsiębiorstwo, które działa w  oparciu  o system  informatyczny  i  nie  chce  chronić  wysiłku  swoich  pracowników  czy informacji, których jest autorem. Oczywiście, aby stać się uczniem tej wyjątkowej klasy trzeba spełnić konkretne warunki. Podstawą przyjęcia do klasy Cyber Mil jest zdobycie minimum 150 punktów  w rekrutacji  elektronicznej.  Przedmiotami  obowiązkowymi  w  rekrutacji  są: matematyka,  fizyka,    informatyka,  język  angielski.  Cyber  Mil  z  klasą  prowadzony  jest intensywnie przez trzy pierwsze lata nauki. W ostatniej klasie, czyli maturalnej, odbywają się zajęcia  przygotowujące  do  matury.  W  klasie  o  tym  profilu  realizowane  są  przedmioty rozszerzone, takie jak matematyka, informatyka, fizyka, przedmioty specjalistyczne z zakresu kryptologii i cyberbezpieczeństwa oraz język angielski w zwiększonej ilości godzin. Nauczany jest także język rosyjski.  Ministerstwo  Obrony  Narodowej  przy  współudziale  organu  prowadzącego  finansuje specjalnie  zaprojektowane  laboratorium  informatyczne,  wyposażone  w  nowoczesny  sprzęt multimedialny  i  komputerowy  wraz  z  licencjonowanym  oprogramowaniem.  Praca  uczniów odbywa się na specjalistycznej platformie CYBERSKILLER i obejmie treści z zakresu systemów operacyjnych,  programowania,  sieci  komputerowych,  baz  danych,  technologii  webowych i mobilnych,  ataków  sieciowych  i  złośliwego  oprogramowania,  zabezpieczenia  sieciowego i teleinformatycznego,  praktycznych  aspektów  kryptologii,  architektury  i  organizacji komputerów,  wstępu  do  robotyki.  Ten  ostatni  przedmiot  jest  realizowany  praktycznie  przy pomocy  specjalnych  zestawów  do  nauki  robotyki  oraz  systemu  Lego  Mindstoms.  Zajęcia prowadzą  specjaliści  z  wyższych  uczelni,  m.in.  z  Wojskowej  Akademii  Technicznej w Warszawie, Politechniki Warszawskiej, Politechniki Białostockiej i innych. Dużym wsparciem jest wojskowe Regionalne Centrum Informatyki z Olsztyna.   Deutsches Sprachdiplom – program nauczania języka niemieckiego Kolejna  innowacja  miała  na  celu  wprowadzenie  programu  Deutsches  Sprachdiplom  II  jako stałej oferty kształcenia w I LO i przygotowanie uczniów do egzaminu państwowego Deutsches Sprachdiplom II (DSD II), odpowiadającego poziomowi B2/C1 Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego, który potwierdza umiejętności językowe potrzebne przy rekrutacji na uniwersytety i  uczelnie wyższe w Niemczech.  Jest to  najwyższy  poziom egzaminu  Republiki Federalnej Niemiec, możliwy do osiągnięcia przez uczniów poza granicami Niemiec.  Edukacja  w  tym  zakresie  odbywa  się  na  zasadzie  wyborów  uczniów.  Zajęcia  mają charakter  międzyoddziałowy.  Po  przyjęciu  do  I  LO  uczniowie  kontynuują  naukę  języka 


 niemieckiego  w  grupie  DSD  z  rozszerzonym  programem  nauczania  języka  niemieckiego (6 godzin tygodniowo), niezależnie od wybranego profilu klasy. Przygotowanie do egzaminu jest zintegrowane z programem nauczania języka niemieckiego. Celem  realizacji  programu  jest  m.in.  kształcenie  kompetencji  językowych  i  przygotowanie uczniów  do  egzaminu  DSD,  rozwijanie  umiejętności  językowych  w  zakresie  języka niemieckiego  jako  drugiego  języka  obcego,  umożliwiających porozumiewanie  się  i  działanie w tym  języku  w  sytuacjach  dnia  codziennego,  kształcenie  w  uczniach  postawy  tolerancji i szacunku dla innych kultur i chęci ich poznania, wzmacnianie w uczniach motywacji do nauki języków  obcych,  poznanie  i  stosowanie  różnorodnych  strategii  uczenia  się  języka niemieckiego,  umożliwienie  poznania  historii,  tradycji,  kultury  i  życia  codziennego  krajów niemieckojęzycznych  poprzez  udział  młodzieży  w  wymianie  polsko-niemieckiej,  konkursy, imprezy kulturalne, projekty językowe. Realizacja programu to także konkretne efekty dla szkoły. Są to m.in. poprawa jakości pracy  szkoły,  wzbogacenie  oferty  edukacyjnej  szkoły  poprzez  wprowadzenie  programu językowego,  budowanie  pozytywnego  wizerunku  szkoły  wśród  uczniów  i  rodziców,  jako placówki  dbającej  o  rozwój  swoich  wychowanków,  czy  też  nawiązanie  kontaktu z Uniwersytetem TU Chemnitz i innymi uczelniami niemieckimi. I  Liceum  Ogólnokształcące  z  Oddziałami  Dwujęzycznymi  im.  Marii  Konopnickiej w Suwałkach  stawia  na  innowacje  i  nowoczesne  rozwiązania,  poszerza  swoją  ofertę,  dzięki którym  nauka  staje  się  inspirującą  przygodą.  Nowe  programy  edukacyjne,  specjalistyczne pracownie  i  projekty  realizowane  we  współpracy  z  uczelniami  oraz  instytucjami  kultury sprawiają,  że  szkoła  przyciąga  ambitnych  i  kreatywnych  uczniów,  których  następnie przygotowuje do wyzwań współczesnego rynku pracy. Dynamiczny rozwój liceum to nie tylko szansa dla młodzieży na zdobycie unikalnych kompetencji, ale także realna korzyść dla miasta, które zyskuje silny, nowoczesny ośrodek edukacyjny budujący prestiż i przyciągający kolejne pokolenia młodych talentów.           


      Uczę zawodu                  


 Bogumił Węcek    Kształcenie zawodowe – priorytet, wsparcie młodzieży ze szkół zawodowych Jednym  z  założeń  polityki  oświatowej  państwa  na  rok  szkolny  2025/2026,  zgodnie  z  informacjami  Ministerstwa  Edukacji  Narodowej  jest  wzmocnienie  roli  doradztwa zawodowego  i  promocja  edukacji  zawodowej  w  szkołach  podstawowych.  Obejmuje  to realizację działań w zakresie preorientacji zawodowej dla najmłodszych, orientacji zawodowej dla  klas  I–VI  oraz  zajęcia  z  doradztwa  dla  klas  VII–VIII  i  szkół  ponadpodstawowych. Wzmocnienie  roli  doradztwa zawodowego  ma  pomóc  uczniom w rozwoju  ich  kompetencji, przygotować  do  świadomego  wyboru  dalszej  ścieżki  kształcenia  i  kariery,  odpowiadając na wyzwania współczesnego rynku pracy. Celem promocji kształcenia zawodowego i doradztwa zawodowego jest wzmacnianie świadomości wyboru ścieżki edukacyjno-zawodowej realizowane poprzez: • spotkania z przedstawicielami zawodów, • wycieczki do lokalnych firm, • warsztaty z planowania kariery.  Wsparciem  dla  szkół  zawodowych  jest  innowacyjne  działanie  realizowane  przez Wojewódzki Urząd Pracy w Białymstoku, który 10 września 2025 roku ogłosił nabór wniosków przyznania stypendium w ramach przedsięwzięcia priorytetowego o strategicznym znaczeniu dla  regionu  pn.  „Podlaski  program  wsparcia  stypendialnego  uczniów  szkół  i  placówek systemu  oświaty  prowadzących  kształcenie  zawodowe"  realizowanego  w  partnerstwie z Białostocką Fundacją Kształcenia Kadr w ramach Priorytetu VIII Fundusze na rzecz edukacji i włączenia  społecznego,  Działanie  8.1  Rozwój  edukacji  i  kształcenia  Programu  Fundusze Europejskie dla Podlaskiego 2021–2027. Jest  to  druga  edycja  projektu,  który  zakłada  wsparcie  finansowe  dla  uczniów  szkół zawodowych,  klas  branżowych  I  stopnia  2–3  i  1–2  klas  branżowych  II  stopnia  oraz  klas technikum  2–5  w  wysokości  6500  zł,  wypłacone  w  dwóch  równych  transzach.  Warunkiem uzyskania stypendium jest uzyskanie w roku poprzedzającym rok szkolny 2025/2026 średniej ocen co najmniej 4,60 i z dwóch przedmiotów zawodowych oceny końcowej bardzo dobrej. Warunkiem  ubiegania  się  o  finansowe  wsparcie  jest  złożenie  wniosku  wraz  z  załącznikami. Potrzebną dokumentację,  którą trzeba złożyć  do  30 września  br.,  można  pobrać  ze  strony: https://wupbialystok.praca.gov.pl/-/t  Każdy  uczeń,  który  uzyska  stypendium,  zrealizuje  samodzielnie  lub  w  kilkuosobowym zespole, przy wsparciu opiekuna dydaktycznego, Projekt Edukacyjny zawierający innowacyjną myśl technologiczną ,obejmujący jeden z obszarów:  


 1. Gospodarka 4.0,  2. Gospodarka Obiegu Zamkniętego (GOZ),  3. Biznes,   4. Edukacja.  Stypendyści  wezmą  udział  w  działaniach  związanych  z  doradztwem  inkubacyjnym, coachingiem, w szkoleniu z marketingu oraz konkursie projektów, podczas którego najlepiej ocenione prace zostaną nagrodzone i zaprezentowane podczas Gali Innowatorów. Warto  poinformować  uczniów  w  szkole,  którzy  spełniają  wymienione  kryteria i stworzyć zespoły branżowe lub składające się z przedstawicieli wielu zawodów. Uczniowie Zespołu Szkół Technicznych w Suwałkach w pierwszej edycji projektu, który realizowali pod moją opieką, uzyskali wyróżnienie w Kategorii GOZ – Gospodarka o obiegu zamkniętym.  Zespół  uczniów  przygotowujących  projekt  składał  się  z  przedstawicieli  wielu branż:  elektryk,  budownictwo,  mechatronika,  kucharz.  Różnorodność  profili,  w  których kształci się młodzież, pozwoliła na stworzenie nietypowego projektu, do którego każdy z nich wniósł wkład w postaci pomysłu, wiedzy i jego realizacji. Projekt pt. „Przetwarzanie odpadów zielonych powiązanych z produkcją biogazu” pozwala rozwiązać problem z przetwarzaniem odpadów zielonych, gdzie jednocześnie produktem finalnym są wyroby wykorzystywane jako elementy  ekologiczne  i  pozwalają  na  stworzenie  biznesu,  poprzez  ich  sprzedaż. Zaangażowanie  uczniów  w  projekt  pozwoliło  uzyskać  następujące  elementy:  powstało nietypowe  logo  w  programie  CorelDRAW,  stworzona  została  wizualizacja  biogazowni w programie Sketchup, przygotowana została ulotka w programie Adobe Photoshop.    Logo zespołu    


   Projekt biogazowni  Świadomość  uczniów  dotycząca  dbania  o  środowisko,  działania  ekologiczne, nowoczesne technologie,  sprzedaż  wyrobów otrzymanych podczas przetwarzania  odpadów zielonych oraz produkcja ekologicznego paliwa, jakim jest biogaz, to niekwestionowane atuty i  innowacje,  jakie  zostały  stworzone  przez  zespół.  Innowację  przez  niego  opracowaną stanowią:   – zbieranie odpadów zielonych, fusów po kawie i herbacie z restauracji, barów, stołówek oraz od mieszkańców  w  celu  produkcji  biogazu,  który  będzie  napędzał  pojazdy  wykorzystywane do  odbioru odpadów zielonych i fusów, – produkcja: •  ziemi ogrodowej dla różnych roślin w tym kwasolubnych,  •  dżdżownicy kalifornijskiej, czerwonych robaków i rosówki dla wędkarzy •  grzybów jadalnych boczniaków do restauracji, barów i stołówek.   Projekt  uczniów  Zespołu  Szkół  Technicznych  w  Suwałkach  znalazł  się  w dwudziestce najlepszych pomysłów innowacji, wyłonionej ze stu zespołów uczniów ze szkół zawodowych w województwie podlaskim. Podczas gali prezentowane były świetne koncepty, ukazujące, że innowacja może rodzić się w każdej szkole. W drugiej edycji na pewno nie zabraknie pomysłów na  nowoczesne  technologie,  biznes,  edukację,  reklamę  szkolnictwa  zawodowego,  a  pod opieką mentorów i nauczycieli powstaną zapewne ciekawe propozycje, dlatego też serdecznie namawiam do wzięcia udziału w projekcie.     


  Noty o autorach Justyna Bober – nauczyciel konsultant w Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach. Zajmuje się  wykorzystaniem  TIK  w  nauczaniu,  zwłaszcza  języka  polskiego  i  angielskiego, zastosowaniem elementów neurodydaktyki oraz sposobami motywowania uczniów do pracy. Tłumaczyła  z  języka  angielskiego  materiały  zamieszczane  na  portalu  Khan  Academy.  Jest ambasadorem programów Wakelet, Book Creator i Canva. Zyta  Boćwińska –  nauczyciel  bibliotekarz,  kierownik  Biblioteki  Pedagogicznej  Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach. Prowadzi zajęcia dla dzieci przedszkolnych i uczniów klas  I–II szkoły podstawowej dotyczące edukacji czytelniczej.   Dorota Anna Jabłońska – dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego z Oddziałami Dwujęzycznymi im.  Marii  Konopnickiej  w  Suwałkach,  wieloletnia  dydaktyk,  nauczycielka  chemii,  profesor oświaty; współautorka wielu innowacji pedagogicznych. Grzegorz  Kalejta –  nauczyciel  konsultant  w  Centrum  Edukacji  Nauczycieli  w  Suwałkach i nauczyciel  w  II  Liceum  Ogólnokształcącym  im.  gen.  Zygmunta  Podhorskiego  w  Suwałkach. Prowadzi  doskonalenie  zawodowe  nauczycieli  w  zakresie  wykorzystywania  w  nauczaniu nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz historii. Jolanta Kubrak – nauczyciel konsultant w Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach, redaktor „CENnych  Wiadomości”.  Organizuje  i  prowadzi  formy  doskonalenia  nauczycieli  w  zakresie edukacji  polonistycznej,  analizy  wyników  egzaminów  zewnętrznych  oraz  rozwijania zainteresowań czytelniczych uczniów. Jak każdy polonista, wielką wagę przywiązuje do kwestii świadomości językowej. Danuta  Moroz –  nauczyciel  konsultant  w  Centrum  Edukacji  Nauczycieli  w  Suwałkach. Organizuje  i  prowadzi  formy  doskonalenia  dla  nauczycieli  edukacji  wczesnoszkolnej i wychowania przedszkolnego. Katarzyna Pauk – nauczyciel języka angielskiego w Szkole Podstawowej im. Marii Konopnickiej w  starym  Folwarku,  terapeuta  pedagogiczny.  Aktywnie  zainteresowana  innowacjami w edukacji. Milena  Probola –  nauczyciel  konsultant  w  Centrum  Edukacji  Nauczycieli  w  Suwałkach. Z wykształcenia  fizyk  o  specjalności  biomedycznej,  z  doświadczeniem  w  nauczaniu matematyki, fizyki i wychowania fizycznego na różnych etapach edukacyjnych. Interesuje się dydaktyką przedmiotów ścisłych i przyrodniczych, edukacją zdrowotną oraz wykorzystaniem nowoczesnych technologii w nauczaniu.   


  Katarzyna Romanowska – nauczyciel bibliotekarz Biblioteki Pedagogicznej Centrum Edukacji Nauczycieli  w  Suwałkach.  Prowadzi  szkolenia dla  nauczycieli bibliotekarzy dotyczące  metod pracy  z  czytelnikiem  oraz  wykorzystania  narzędzi  TIK,  a  także  zajęcia  czytelnicze  dla  dzieci przedszkolnych i uczniów klas I–III szkoły podstawowej, ucząc ich m.in. elementów kodowania. Ewa  Beata  Sidorek –  nauczyciel  konsultant  w  Centrum  Edukacji  Nauczycieli  w  Suwałkach i asystent  Państwowej  Uczelni  Zawodowej  w  Suwałkach  na  kierunku  Pedagogika wczesnoszkolna  i  wychowanie  przedszkolne;  autorka  wielu  artykułów  naukowych przedstawiających  wyniki  badań  przeprowadzonych  z  zakresie  edukacji,  prelegentka konferencji naukowych. Katarzyna  Wiesława  Urbańska –  nauczyciel  bibliotekarz  Biblioteki  Pedagogicznej  Centrum Edukacji Nauczycieli w Suwałkach. Prowadzi szkolenia dla nauczycieli dotyczące metod pracy z czytelnikiem oraz aktualnych zmian w opracowaniu zbiorów bibliotecznych.  Bogumił  Węcek –  nauczyciel  konsultant  w  Centrum  Edukacji  Nauczycieli  w  Suwałkach i nauczyciel  w  Zespole  Szkół  Technicznych  w  Suwałkach,  specjalista-ekspert  ds.  Sieci Doradztwa Zawodowego. Organizuje i prowadzi formy doskonalenia zawodowego nauczycieli w  zakresie  teoretycznego  i  praktycznego  kształcenia  zawodowego  oraz  doradztwa zawodowego.  Kamila  Życzkowska-Kolenkiewicz –  nauczycielka  języka  hiszpańskiego  i  angielskiego, logopeda  oraz  pedagog  specjalny  w  Zespole  Szkół  nr  2  w  Suwałkach.  Z  pasją  zgłębia  języki obce, szczególnie hiszpański i angielski, a także kulturę, literaturę, historię i muzykę krajów hiszpańskojęzycznych.  Jej  fascynacja  tym  światem  pozwala  nie  tylko  skutecznie  dzielić  się wiedzą,  lecz  także  inspirować  uczniów  do  nauki.  Ceni  jasność  i  przystępność  w  nauczaniu, a jednocześnie stale poszukuje nowoczesnych metod dydaktycznych, by zapewnić skuteczną i angażującą edukację.